De Alpen – deel II

Traject Contamines de Montjoie tot Modane
Traject Contamines de Montjoie tot aan Modane 
Van 17 augustus, 2008 t/m 31 augustus, 2008.

We willen wat extra's doen deze etappe: zowel Col d'Iseran op 
de GR 5 en ook de Col de Chavière op de GR 55. Je bent nu
toch
in de buurt, dan ook maar beide pakken, misschien kom je
hier
nooit weer te voet. Uiteraard hangt alles af van de persoon-
lijke
conditie en het weer. We zien wel.
 
Zondag 17 augustus, 2008
Contamines - Lac Jovet 
Vandaag is Elles jarig. 29 jaar alweer. We kunnen haar niet bellen 
want ze zit ergens op een Reggaefestival. Ik hoop dat ze een
leuke dag heeft.
We rijden voor de vijfde keer over de Col de Galibier dit jaar. Het 
is
redelijk bewolkt met hier en daar wat blauwe stukken in de lucht.
Als we aankomen bij
de camping van Contamines, hebben ze
pauze van 12.00 uur tot 14.30 uur. D
e slagboom is dicht. Pech
gehad. Dan gaan we eerst maar
picknicken in de zon en ons
omkleden in het bloc sanitair. Daarna n
og een kwartiertje wachten.
Het regent inmiddels, maar het is maar een buitje.
We kunnen onze auto weer in “garage-mort”
laten staan voor
14 dagen en we gaan direkt op pad. We willen
lopen zover we
kunnen, 
dat hoef je dan morgen niet te doen.
Het is druk op het pad. Veel dagjesmensen en nogal wat TMB-
lopers (Tour de Mont Blanc).
Het is een behoorlijk steil pad naar Notre Dame de la Gorge. Na 
dit kerkje, dat veel bezoekers trekt, wordt het stiller. We passeren
een mooie gorge, waar het water van de Bon Nant met geweld
doorheen perst. Bij de refuge de la Balme staan 10 tentjes op een
veldje. Wij besluiten om nog even door te lopen. We
waren pas net
begonnen.

We krijgen weer een buitje regen.
Is niet erg. Tegen 18.00 uur vinden
we een aardig plekje in een
vallei op 1920 m. Even naar links richting
het Lac Jovet.
Iets verderop staan 10 Engelsen. We gaan eerst even
uitrusten en
dan koken.

Na het eten gaat Koos even water halen voor de af
was in het riviertje verderop en shit hij is
het stopje kwijt van
het opblaasbaar afwasteiltje. Hij zoekt een half uur op het pad, maar dat
is zoeken als een speld in de hooiberg. Dat pieterige
tutstopje vind je nooit. Het is wel
vervelend, want nu loopt
steeds het water uit mijn teiltje. Lullig, maar we improviseren wel.
Vier lucifers in het gaatje werkt ook niet echt.

Het wordt behoorlijk koud en
we zetten de tent op.
Er komen geen wandelaars meer voorbij.
Heel in de verte lopen schapen, als ze maar hier niet langskomen. Ik heb zo'n hekel aan
patous, die er vaak bij lopen.
We hebben 8.5 km gelopen en zijn 900 m gestegen in 3,5 uur. Niet slecht, met zakken van 
18 en 22 kg. Daar moet de komende
dagen nog wat uit gegeten worden.

Maandag, 18 augustus, 2008

Lac Jovet - Lac de Roseland
 augustus, 2008.
Het is kooooouuuuud, koud, koud vannacht. De lucht werd helemaal helder en het zit tegen het 
vriespunt aan.
Echt bibbertjes koud. Ik heb mijn fleecevest en een paar sokken aangetrokken.
Vanmorgen is het nóg kouder.
Het water in het beekje om ons te wassen is nét niet bevroren, dus vloeibaar. Daar is dan ook
alles mee gezegd. W
assen met kippevel dus.

Om 7.45 uur gaan we op pad met een warme koffie en een mueslireep in de maag.Flink
doorstappen, dan wordt je wel warm.
Er zijn al TMB lopers die passeren. De Engelsen
worden ook
wakker.
We moeten flink klimmen naar de Col de Bonhomme. En we zijn niet de enigen. Wel veertig 
TMB lopers delen ons pad. Het lijkt hier Oostenrijk wel zo druk. Zo veel mensen hebben we tot
nu toe op de hele GR 5 nog niet gehad.
Na de Col moeten we nog verder omhoog naar Col de la Croix de Bonhomme. Dat is nog een
flink eind verder.
En drúk!!! Er lopen ook dagjesmensen vanuit de gîte. Er lopen wel 100 mensen
hier boven op de berg.
Je gelooft je ogen niet. We passeren de refuge (met 100 overnachtings-
plaatsen!!!) en om 11.30 uur beginnen we aan
de Crêtes de Gittes. Ik heb hier allang tegenop
gezien.
Daarom waren we zes weken geleden gestopt in Contamines uit angst dat hier nog veel
sneeuw zou liggen. Er ligt nu geen
sneeuw en het weer is goed, gelukkig.
Nu moet ik tweeëneen halve kilometer over de crête gaan lopen en hij is 2638 m hoog.!!!
Flokstra vond dit een fantastisch pad alsof je op het dak van de wereld staat. Koos vind het ook
heel mooi. Maar ik?
Ik heb hoogtevrees. Heel lastig. Aanvankelijk valt het pad wel mee. Het is
wel een meter breed,
met hier en daar een eng smal stukje. Later wordt hij zeer smal en met
rechte afgronden, vaak glad
vanwege de natte leem. Doodeng. De afdaling is steil en smal,
maar gelukkig met korte haarspeldbochtjes, dus dat gaat.
Ik ben blij dat ik er heel van af ben en begin te schelden op Koos. Sorry, opgekropte angst. 
Koos gaat voor de picknick 15 meter verderop zitten. Na de picknick krijgen we een eindeloos
en steil
pad naar beneden naar Gîte du Plan de Lai. Oh, mijn knieën, mijn knieën, die doen zo'n
zeer.
Bij de gîte een colaatje gedronken en een bessentaartje gegeten. De gîte is redelijk primitief, 
zeker
wat het sanitair betreft en verder is het eten ook niet best hebben we gehoord. Vanwege
de ligging zou je veel beter verwachten.
De gîte ligt pal aan de weg naar Barrage de Roseland,
de D 902
en er passeren ontzettend veel toeristen per auto.
Vorig jaar hebben we deze weg met de motor gedaan als onderdeel van de Route des Grandes
Alpes.
Toen was het druilerig weer, maar vandaag hebben we permanent de zon met een
staalblauwe
lucht en een aangename temperatuur. Daarom is er zeker zoveel volk op pad.
We steken de weg over
het gaan weer de alpenweiden in.
We willen nog een paar uur lopen en dan weer wildkamperen. Het pad is taai. We moeten voor 
de vierde keer een col
over vandaag, alleen hij wordt geen col genoemd. Daarna volgen koeien ,
koeien, koeien. We kunnen
nergens staan. Overal barst het van de koeien. Het lijkt de Jura wel.
We moeten tot 18.00 uur lopen voordat we
eindelijk een geschikt stekje vinden voor de tent en
zonder koeien. We zijn bekaf. We hebben 19 km gelopen.
We hebben vandaag wel een paar
zeer fraaie uitzichten gehad
op de Mont Blanc en op het stuwmeer van Roseland. We
staan nu hoog boven een dal met een paar huisjes
(Treicol).
Ac
hter
een rots tegen de wind en bij een koeietrog voor was- en drinkwater. Het wordt donker
om 21.00 uur en we gaan slapen.
Er komt nu niemand meer langs het pad.
Hoera, lekker knus in ons tentje.
 
Dinsdag 19 augustus, 2008.

Treicol - Landry
 
Om 6.15 uur gaat de wekker. Het is nét licht. Het weer ziet er heel goed uit, al hebben ze heel 
slecht voorspeld.
Om 7.45 uur gaan we weer gepakt en bezakt op pad. We beginnen met dalen
van 1930 m naar 1695 m bij Treicol,
om vervolgens weer 770 m te stijgen naar Col de Bresson.
(2469 m).
Het is een lang en moeilijk pad met grote stappen, veel keien en blokkenvelden, maar wel heel 
fraai.
Om 12.00 uur zijn we op de col en het is wisselend bewolkt. Hier en daar hangen een paar
onweerskoppen,
maar er is ook blauwe lucht. We dalen 460 m af over fraai alpien landschap met
schapen en een riviertje.
We komen aan bij Refuge de la Balme om 13.30 uur. We rusten hier een uur en eten dwars door 
de tuinsoep
op aanraden van Flokstra. Hij is lekker. De waard van de refuge ging letterlijk met een
mes
en een mandje rondom de refuge onkruid snijden. Daarna nemen we een plat montagnard
met gedroogd vlees, kaas en brood
en koffie toe. Prima.

Dan Knieën insmeren met Voltarecrême, voeten
behandelen en door met de afdaling. De luchten
worden steeds
dreigender. Er hangt onweer in de lucht. Afdalen is de boodschap en niet hoog in
de bergen blijven hangen. We hebben nog 1300 m dalen voor de boeg, deze middag, want we
willen naar
Landry.
Eerst hebben we een saaie brede grindweg naar Laval. Daarna moeten we niet over de brug, 
staat er in het boek.
Het pad is wel saai, maar aardig voor de knieën, want het daalt flauw.
Dan
komen we bij een rood/wit gemarkeerd paaltje zomaar boven op een grasbultje. Dat staat
daar raar. Lolbroek zeker. We sjouwen
verder naar beneden.
Shit, we gaan tóch over de rivier. Klopt niet. We gaan terug omhoog. We kunnen het niet vinden.
Weer naar beneden en toch over de rivier. Er staan nergens markeringen. Klopt niet. Toch weer
terug
omhoog. Zou misschien toch dat paaltje op dat grasbultje iets willen zeggen??? We gaan
niet helemaal terug, maar steken
dwars door en stappen door een veld met hoog onkruid.
Hopelijk zijn er geen slangen. We gaan rechtstandig een helling op en verdomd, daar loopt toch
de GR 5. smal over een richeltje. Hadden we nu maar direkt op dat paaltje hoog boven op dat
grasbultje gereageerd.. Sukkels die we zijn.
Dit kost een half uur zoeken en verkeerd lopen.
Het weer is weer zonnig en aangenaam. Donkere luchten hangen achter ons. We hebben nu een 
fraai
pad op gelijke hoogte door het bos. Bij Les Fours gaan we scherp zakken. We moeten lange
slingers over de weg volgen naar
Valezan.
We pakken wat steile afsnijers door de velden naar beneden. Om 18.00 uur zijn we in Valezan.
De plaatselijke kroeg is dicht. Helaas geen cola te koop. We zijn moe. Er hangt een ontzettend
dreigende
lucht in het westen. We dalen verder scherp af naar Bellentre. Fraaie weg, maar slecht
gemarkeerd. Het onweert in de verte.
Het is al 19.00 uur.

Op een bankje bij het gemeentehuis hijsen we ons in de regenkleding. Het onweer kan elk moment
boven ons losbarsten.
Nu moeten we nog naar Landry. We missen de brug en de route, dus lopen
we over een stil pad
onder langs de N 90, aan de bovenkant van de rivier. Ook mooi. Bij de afslag
naar Landry gaan we over de brug over de Isère.
Gelukkig, meteen nà de brug ligt camping Eden
direkt links.

Vier sterren camping, wat luxe, kom je niet alle dagen tegen. Om half 8 komen we doodmoe, maar
droog bij de receptie aan.
We hebben vandaag 770 m geklommen en ruim 1900 m gedaald, 28 km gelopen en 12 uur op pad
geweest. Nu kannie wel weer,
zou ik zeggen.
We zetten gauw de tent op en pakken een biertje en een werkelijk heerlijke pizza op de camping.
Gebakken
door vrouw en dochter van de campingbaas. Aanrader. Echt goed. Ijsje toe en nog koffie
na, w
at wil je nog meer op de camping? En onweren dat het doet! Horen en zien vergaat je, maar
het kan ons
niets schelen, we zitten binnen. (daar zitten Koos en Monique ook. We kwamen ze ooit
tegen in Vic sur Seille en we komen ze nog vaker tegen in de Alpen).
De weergoden waren ons zeer goed gezind vandaag.
We klagen helemaal niet.
 
Woensdag 20 agustus, 2008.

Landry - voorbij refuge de Rosuel
 
We doen op ons gemak vandaag. De wolken hangen nog laag, maar die trekken wel op. 
Eerst uitgebreid douchen onder een heerlijke douche. Je kan wel merken dat je op een viersterren 
camping zit.
Altijd zoveel beter als een refuge hoog in de bergen. Als we weer toonbaar zijn gaan
we uitgebreid ontbijten
met vers brood. Wat heerlijk na twee dagen hartkeks. Daarna gaan we een
paar boodschappen doen.
Koos loopt met zijn gezicht tegen een driehoeksbord aan “hobbel overdwars” bij de spoorovergang.
Tja, nu heeft hij ook een hobbel overdwars.....
Een lelijke jaap over zijn gezicht en bloeden als een rund. De enige winkel in het dorp is bijna leeg.
Houden ze e
r binnenkort mee op??? Het was pas de eerste winkel op onze tocht. Winkels zijn niet
dik gezaaid langs de GR 5.
Om 11.15 uur gaan we eindelijk op pad richting Rosuel. Het begint saai langs de verkeersweg, 
maar
al spoedig lopen we in het bos. Prachtige paden en een flinke stijging. Soms weer even langs
de weg, maar dat is maar een
klein stukje. Een schitterend bospad tot bij Refuge de Rosuel.
Ondertussen komen we ook twee Engelsen tegen die op de camping
Eden stonden in Landry.
Ze hadden gehoord dat we
gisteren zo lang gelopen hebben. We drinken allemaal wat bij de refuge.
De Engelsen nemen uiteraard een pot thee. Wij drinken een cola en nemen een ijsje.
De refuge de
Rosuel is prachtig. Gemaakt in de vorm van een golf en met een grasdak. Echt heel
bijzonder.

We
willen nog even doorlopen en zoeken dan een stekje voor wildkamperen. Dat valt tegen.
t tegen.
De Engelsen gaan helemaal naar beneden naar de rivier voor een plat plaatsje. Wij gaan bij een
riviertje op de helling staan Hartstikke scheef. Koos slaat de distels plat en gooit de keien weg
,
maar het wordt geen ideale plaats helaas. We durven niet verder te lopen in de angst dat het 
en dat 
donker is voor je wat gevonden hebt, of dat je in het Parc de la Vanoise staat is verboden.
We staan wel wat in de kiek. Late dagjesmensen passeren ons op zo'n 30 meter afstand.

Ik maak
de wortels schoon en bak de
ui en we eten heerlijk met aardappelpuree en escalope de
veau
met ras-el-hanout. (Marokkaanse kruiden). Yoghurt en koffie toe.
Dan wordt het donker, dus de tent opzetten. Wat een gekloot, slapen op een scheve helling. Koos 
zet zijn rugzak aan het
voeteneind om niet weg te glijden. Er komen nog steeds dagjesmensen langs
en het is
bijna donker. We hadden weer een prima dag, maar geen goed bivak. Sukkels die we zijn,
we haden gewoon in Refuge de Rosuel
moeten blijven, er was nog plaats. Mooi stom dat we dat niet
gedaan hebben.


Donderdag 21 augustus, 2008

Voorbij refuge du Rosuel - refuge du Palet
dg, 21 augustus, 2008.
rbij refuge du Rosuel -/ refuge du Palet
Om 6.15 uur gaat de wekker. We hebben wonder boven wonder goed geslapen. Het is weer een 
wolkenloze dag. Het is koud.
Om even voor achten zijn we weer op pad. En kijk, daar komen we de
Engelsen ook weer tegen. Met een muts op en
handschoenen aan. Die hebben wij niet eens bij ons.
Ze gaan eerst retour naar Refuge de Rosuel
om te ontbijten. Ze hebben niets te eten bij zich. Rare
Engelsen.
Zo kan ik ook met een lichte rugzak lopen!

Na anderhalf uur lopen
komen we nèt voor het parc la Vanoise bij het chalet de Plagne een ideaal
wildkampeerstekje tegen. Mooi plat en water in
overvloed. Hadden we dat maar geweten!!! Maar
je durft het er
niet op de wagen als het vroeg donker wordt. Je merkt duidelijk het verschil van lopen
in juni, of in augustus.

Apollovlinder

Op een gegeven moment lopen we drie kwartier de verkeerde
kant op. Lollige dagtoeristen hadden
de wegwijzer gedraaid met
een kwart slag. Wij balen als een stekker. De rood/witte markering werd
rood/wit/blauw. We dachten dat het kwam door het
Parc la Vanoise. Nee, dus. We zijn teruggelopen
en hebben de
paal weer goed gezet vooral diegenen die achter ons aan komen.
Later wordt het nog gezellig. Jan de Wit van de gîte du Plan de Lai komen we tegen en weer de 
Engelsen. We lunchen
gezamenlijk op een helling met uitzicht op Refuge Entre le Lac bij het meertje
Lac de Plagne diep onder ons. We hebben veel
zon en blauwe lucht. Het is echt weer een
schitterend pad op
een schitterende dag. 's Avonds zijn we in de Refuge du Palet (2550 m).
Hebben we een Hollands en een Frans kamp. Jan de Wit zit er en Jan en Loes uit Veghel en Koos 
en Monique uit Winschoten.
Die hadden we ook al gezien op camping Eden in Landry. De Engelsen
komen ook nog langs, maar die willen verder lopen
naar Tignes. Ze blijken op huwelijksreis te zijn.
Ja, dan zou ik ook niet in een refuge willen liggen.
 
Vrijdag, 22 augustus, 2008

Refuge du Palet - Val d'Isère 

Vannacht klote geslapen in Refuge du Palet. De matras was keihard en het hok zat potdicht en dat 
met zijn twintigen in een
stelling van het magazijn van Ikea. Snurkers en hijgers alom. Een Frans stel
langs ons gelegen gaat `s nachts hotsknots naar
de wc met volop licht aan en laten van alles vallen.
Wat een ellende. Een refuge blijft een noodzakelijk kwaad, wat ons betreft. We hebben gisteren
trouwens uitstekend gegeten
en het was prima verzorgd. Voor het huttenpersoneel niets dan lof. De
kwaliteit was prima en met het Nederlandse clubje was
het heel gezellig.

Vanmorgen vroeg heeft iemand een zooi gemaakt van het toilet. Zeer vervelend. Ook al ben je ziek,
je moet je zooi wel opruimen vind ik. Om 7 uur weer met zijn zevenen
ontbeten en daarna op pad.

Het is misschien wel afgezaagd,
maar het is weer prachtig weer en daar ben ik erg blij mee. Hoog
in de bergen met pokkeweer is niets aan en je ziet niets.

In een kwartiertje zijn we op Col du Palet 2652 m. en dalen we af naar een foeilelijk skigebied van
Tignes/Val d”Isère. Gelukkig is
het pad goed. Geen brede grindweg, maar een aardig smal paadje.
We lopen heerlijk in de zon.

Hoe hopeloos kan je de bergen verzieken? Kom `s zomers kijken naar Tignes. Werkelijk foei lelijk.
Op een terrasje aan het Lac van Tignes twee heerlijke kleine echte Italiaanse koffie gedronken bij 
een echt Italiaans hotelletje
met een vriendelijke Italiaanse. Prego? Grazie. Jan de Wit en Monique
en Koos komen er ook bij zitten. Daarna gaan we 250 m
omhoog naar Pas de Tovière. Mooi uitzicht
op Tignes, Lac du Chevreuil en later Val d'Isère.
Hier boven is een soort maanlandschap met keien.
In de verte
komt een pikzwarte lucht aan. We dalen geleidelijk af naar Val d'Isère.
Halfweg staat een bordje: driehoek – waarschuwing voor? – 
nee, geen overstekende schapen,
ook geen overstekende kamelen, erger?
Ook geen overstekende olifanten.
Wat dan wel?....................Overstekende vliegtuigen!!!!
Jawel, op twee meter boven de grond. Je zal het maar treffen.

De afdaling zet door in mélèzebos met heel veel beekjes. Bij Val d'Isère begint het te waaien
en te spetteren. De bui komt
eraan, het wordt koud. We lopen dwars door het stadje (de GR 5
loopt buitenom). Jan de Wit duikt de Pizzeria in tegenover het
busstation. Voor hem zit het erop,
dit jaar.
Koos en Monique lopen door naar de camping en wij duiken een restaurant in. Het zit vol. Wij 
nemen het laatste vrije tafeltje.
We nemen twee keer een dagmenue en een fles rode Gamay
de Savoie. Heerlijk. We genieten er van.

Na drie kwartier gaan
we weer verder. De ergste regen is voorbij.
Op de camping zijn
we nèt de tent aan het opzetten en begint het weer te plenzen.
We duiken er
gauw in. Verplicht uurtje rust. Dan komt de zon
weer terug en kunnen we wat kleren wassen.
Daarna terug naar het
dorp om boodschappen te doen. Terug bij de camping zitten we beschut
achter de tent voor de koude wind. Gelukkig hoef ik
vandaag niet te koken, dankzij het restaurant
bezoek tussen de
middag. Het is hier echt koud op 1880 m. Om 20.00 uur liggen we in de tent met
ons lange buitensport ondergoed aan. Het is
echt heel koud.
  
Zaterdag, 23 augustus, 2008

Val d'Isère - Bonneval sur l'Arc
 
Om 5.00 uur ben ik klaar wakker. Dat krijg je ervan als je om 20.00 uur gaat slapen. Ik houd me in 
voor Koos, die slaapt nog
zo lekker. Om 6.30 uur staan we op. Het is apekoud en bewolkt.
Om 8.00 uur gaan we op pad. We moeten keisteil een skipiste
omhoog lopen. Ik krijg geen lucht!
Heel slecht gemarkeerd.
We moeten de skipiste linksaf hebben. Ook een keisteil pad.
Je gaat zowat dood. Dan is er een klein paadje links door het bos. Hier staan vijf markeringen 
achter elkaar. Ook overdreven.
Nu wordt het een prachtig pad. De laaghangende wolken = mist
beginnen
langzaam op te trekken. Precies op de snelheid die wij omhoog lopen. Langs de D 902
richting Col d'Iseran, staat een splinternieuwe blokhut. Hier
kunnen we perfekt ontbijten. Koos en
Monique zien we ook weer.
Rond 12.15 uur zijn we op Col d' Iseran 2770 m. Te voet.
Dat  is toch mooi. Het is de hoogste col van de GR 5. We boffen. De zon schijnt. Er is helemaal 
geen sneeuw,
maar wel een koude wind. Koos en Monique eten op de col binnen een frietje bij
de
uitspanning. Wij drinken buiten in de zon en uit de wind een grand café + een tarte aux myrtilles
– bosbessenvlaai.
De afdaling is steil.



Halfweg doen wij de lange onderbroek en de lange broek uit en trekken we de korte broek aan. We
gaan picknicken.
Het wordt weer lekker weer. Bij Pont de Neige komt er een doodeng pad door een
gorge. Je kan je
vasthouden aan kettingen! Met mijn hoogtevrees ga ik dat niet doen. Koos gaat over
het enge pad en ik loop naar de D 902 en
ga over de weg.
Dit is eigenlijk ook geen veilig alternatief, want de weg is smal, de afgrond is diep. Er staat geen 
vangrail en
als die sukkels op de weg niet goed sturen lig ik zo ergens diep beneden. Er komt zelfs
nog een touringcar voorbij uit Letland.
Deze weg is verboden voor dit soort voertuigen. Levens-
gevaarlijk. Als zijn remmen heetlopen, dendert hij zo de diepte in. Hij heeft geen retarder.
Op een zeker moment zie ik een steile afdaling met een vaag pad. Die neem ik. Doodeng. Niet vallen 
met die zak op. I
k spreek mezelf moed in en daal voorzichtig af. Ik hoop dat mijn beenspieren het niet
af laten
weten, want anders kukel ik zo voorover..
Koos komt er ook net aan, diep beneden mij. Ik ben heel blij mekaar weer heel en wel te ontmoeten. 
De rest van het pad is prachtig.
Dat zie je echt niet vanaf de weg. Watervallen, mooi dal, mooi pad.
Zonnetje af en toe en een koude wind.
We halen Koos en Monique weer in. We moeten hier toch nog eens terug om foto's te maken. Een 
ritje op de moter of zo.
Het is het dal van de Lenta. Schitterend. Daarna moeten we bij een brug een
heel
eind langs de weg lopen, dat is weer minder. Daarna moeten we heel erg steil naar beneden
naar Bonneval sur l'Arc.
Daar komen we pas om 16.15 uur aan. We hebben hotel La Pastorelle besproken in Tralenta, want 
ze hebben hier geen
camping en in de Vanoise mag je niet wild staan. De mogelijkheden zijn hier
dus beperkt. Houdt daar rekening mee,
als je dit gaat lopen. Ons hotel is geheel volgeboekt. We
verheugen ons op een warm bad. Helaas is er iets niet in
orde met de boiler en we zitten te rillen in
een ijskoud bad.
Wat een teleurstelling. Zo wordt ik nooit warm. Daarna gaan we Bonneval bekijken.
Werkelijk heel authentiek en geheel in steil.
Bijzonder dorp. Koos en Monique zitten in hotel
Glacier des
Evettes en wij gaan lekker eten in restaurant Au Vieux Pont. Om 21.15 uur te bed.
Lekker slapen. Toch geweldig van
Val d'Isère naar Bonneval over Col d'Iseran te voet. Ik vond het
vorig jaar met de motor al een hele hijs.

Zondag, 24 augustus, 2008

Bonneval sur l'Arc - Bessans
24 augustus, 2008
 
Sidney en Wendy gaan vandaag naar Canada. Hartstikke leuk voor ze. Hopelijk maken ze een 
mooie reis. Ik heb slecht geslapen.
Het ligt niet aan het hotel. Het ligt niet aan het bed. Het ligt
gewoon aan mij. Teveel in gedachten met van alles bezig. Vervelend. Om half acht is het ontbijt
in een gezellig zaaltje.
Prachtig weer. Staalblauwe lucht, scherpe bergen.
We moeten via een variant in het boekje weer terug op de route, die eigenlijk Bonneval niet 
aandoet. Maar dan is de etappe vanaf
Val d'Isère wel heel groot en dat red ik niet. De route valt
niet
mee. Er is niets gemarkeerd. Steil, smal pad omhoog, soms een beetje eng. Wat een klim.
We zijn er 4 uur mee bezig. 1.15 uur staat in het boekje. Vliegen zeker.

Daarna komt een heel hoog en smal, maar mooi pad over
zeer steile alpenweides met schapen.
Dan volgt een flinke
afdaling naar Bessans. De camping ligt verstopt op 2,5 km ten zuiden van het
dorp over
een breed plat stoffig pad. Het is nog steeds prachtig weer met een strakblauwe lucht en
een fris windje. Niet al te heet.
Perfekt wandelweer.

Om 15.15 uur zetten we de tent op op
camping Illaz **, fraai gelegen aan de rivier.
Het bloc sanitair zit in containers, zodat ze deze in de winter kunnen wegslepen als de boel hier 
onder water staat. Zeer
functioneel en schoon. Als we geinstalleerd zijn komen Koos en Monique
er aan en wij
lopen terug naar het dorp voor een biertje en een ijsje.

'
s Avonds is de zon gauw weg en wordt het koud. Dan maar weer om 20.00 uur de tent in.
Dat is lekker warm.

Maandag, 25 augustus, 2008

Bessans - voorbij refuge le Cuchet
ndag 25 augustus, 2008.
Eindelijk weer eens lekker geslapen. Het is bewolkt, maar niet koud. Er is geen wind. Koos en
Monique gaan iets eerder op pad
dan wij. Ze hebben geen kooktoestel en drinken geen koffie
'
s morgens bij de tent. Eerst lopen we een stukje langs de weg. Het is nog rustig en zo pakken
we simpel het pad weer op.

Dan bij een gehucht Le Collet en Col de la Madeleine gaan we keiknettersteil naar boven. Koos
en Monique zijn daar
ook weer. Gelukkig heeft men hier en daar houten en stenen trappetjes
gemaakt.
Het is eigenlijk wel goed te doen. Flinke klim van een paar uur, maar niet zo gemeen
als gisteren. Soms is er een steile afgrond.
Ik vind het niet leuk, maar ik kom er wel door.
Bij een klein
plateautje gaan we ontbijten.

Er komen een paar lollige Engelsen voorbij. Zij lopen vanaf La Rochelle onder Bretagne tot aan
de Alpen en een rondje
GR 55 La Vanoise.
Bij refuge du Vallonbrun (2270 m) zien we Koos en Monique aan de cola. Wij nemen een kan 
koffie. Koos neemt een gevulde omelet met sla en ik een bakje hangop en twee glazen melk.
Lekker, ik moet het zo vaak missen als we op pad zijn. Bij de
refuge is een bordercollie die een

grote patou (Pyreneese berghond) op afstand houdt door fixatie. Prachtig. Ik ben heel blij dat de
patou niet dichterbij durft te komen.
Ik moet er niets van hebben. We gaan weer verder.

We willen
naar de onbemande refuge du Cuchet, 700 m boven Lanslebourg. We hebben een

prachtig pad dat zich tegen de steile bergwand aanslingert door alpenweiden. Een beetje
omhoog en een beetje
omlaag en goed te doen. Hier en daar een beetje balconpad, maar alla.
Maar dan wordt het toch wel een heel erg klein paadje
met enorme rechte, diepe afgronden.
Lanslevillard ligt recht onder ons.
Ik durf niet. Ik ben zo bang. Voetje voor voetje loop ik trillend
achter Koos aan. Ik haat dit soort balconpaden.
Ik loop te huilen van angst. Een misstap en je
raakt in onbalans
en je bent er geweest met zo'n zak op. Je kan je niet tegenhouden.
Als het pad weer iets breder wordt, moet ik even
zitten huilen. Spanning verwerken, dat lucht op.
Een half uurtje later zijn we bij Refuge le Cuchet. Koos en Monique en ook twee Fransen zijn er al. 
Het is pas half drie en
wij zijn er niet zo stuk van. Een muf en donker hok op een rechte bergwand
en als je
je 's avonds vergist naar het toilet, krikkel gebouwd boven een afgrond met een gat in
de grond, dan lig je zo 700 m lager. Die refuge is niets voor ons en
we besluiten om nog een tijdje
door te lopen en ergens wild te gaan kamperen, nèt buiten het parc van de Vanoise.
We tappen wel water bij de bron van le Cuchet.
Alle flessen vol, voorlopig komen we geen water
meer tegen. Na een uurtje lopen
komen we bij Pré Vaillant op 1920 m.
Hier heb je veel wandelpaden naar alle richtingen. Koos gaat 10 minuten heen en tien minuten weer 
over een
bospad. Hij komt enthousiast terug. Fraai kampeerplekje gevonden op een gehooid
alpenweitje met een paar bomen en met uitzicht
op Termignon in de verte. Om 16.30 uur zitten we
lekker in de zon. Bij Bonneval sur l'Arc
hangt een vette zwarte lucht. We hebben een heerlijk stekje.
We koken onze instantmaaltijd van Knorr met cup a soup vooraf en koffie toe. Het is prima zo.
Om 20.00 uur valt nog een licht buitje. We gaan maar lekker slapen.
 
Dinsdag 26 augustus, 2008.

Bivak boven Termignon - Refuge Entre deux eaux
 
We boffen, we hebben een prachtige dag wederom. Om 6.45 uur hebben we al de zon. We zitten 
op Pré Chamois, maar we hebben h
elaas geen gems gezien. We lopen al om half acht. We kunnen
ons helaas niet wassen. Té weinig water. We komen straks wel
een riviertje tegen en wassen ons
dan wel. Dwars door het bos
vinden we een paadje dat ons binnen 5 minuten op de route zet.
We beginnen aan een flinke klim, maar dat is goed om wakker te worden. Op 2200 m komen we 
over de Crête de la Turra.
Er staan een paar bewoonde hutjes, maar helaas, we zien geen waterpunt.
Nu, dan maar later wassen.
Uiteindelijk om half 10 wil ik toch ontbijten. We stoppen bij een grote kei. Nog steeds geen water.
Dan toch maar een nat washandje door mijn gezicht halen en me opmaken. Anders kan ik me niet
vertonen, vind ik zelf.
Na een uurtje goed rusten, gaan we weer verder.

Bij boerderij La Femma, zijn we het spoor bijster. Markeringen zijn hier zowiezo bijna niet sinds
Tignes, en dat is al even terug.
In slingers afdalen over een boerepad willen we niet. Gelukkig is het
helder en hangt er geen
mist en kunnen we rechtuit lopen over weides, hobbel de bobbel.

Plotseling vanuit het niets volgen we een pad dat de goede richting opgaat. We komen uiteindelijk
bij een parkeerplaats,
Bellecombe, waar het zwart staat van de auto's van dagjesmensen en er staat
zelfs een luxe touringcar.
Ongelooflijk. Wij lopen verder tussen de dagtoeristen langs een meertje =
Plan du Lac
naar de Refuge du Plan du Lac. Het is een grote refuge met een gezellige eetzaal, een
gezellige salon met
zitgelegenheid voor 's avonds of slecht weer. We zijn hier al om 13.00 uur.

We nemen onze rust.
Koos neemt een gevulde omelet met cola en hangop. Ik neem twee crêpes
Grand Marinier met
groene sla, hangop en cola. We babbelen gezellig met een clubje Fransen,
die hier een dagtocht maken. Na drie kwartier komen Koos en Monique er ook aan.
Zij blijven hier
en gaan morgen verder
met de GR 5 richting Modane rechtstreeks.

Wij lopen nog een stukje verder naar Refuge Entre deux Eaux (2120 m) omdat we besluiten de
GR 55
te gaan doen naar Modane via Pralognan la Vanoise en Col de Chavière, wat hoger als
Col d'Iseran.
Het zit wel snor met het weer en we lopen prima. Bij deze refuge hebben ze een
Tervurenaar
(Belgische herdershond) van maar liefst 15 jaar. Hij heeft een hele grijze snuit,
de schat.
Het weer is super en we zitten in de zon met een biertje. Ook hebben ze een heerlijke
douche, zij het tegen betaling, maar een
douche is zowiezo een uniqum in een refuge op grote
hoogte.
(waterzuivering). We zitten temidden van hoge steile bergen in een unieke omgeving,
echt hooggebergte, geweldig.
 
 
Woensdag 27 augustus, W2008.
WW
Woensdag 27 augustus, 2008

Refuge Entre deux Eaux - Pralognan la Vanoise
 
Vanmorgen om 5 uur naar de WC. Het spoot eruit. Ik voel me niet zo best. Bij het ontbijt 
probeer ik toch een paar boterhammen
met jam naar binnen te frotten. Het gaat niet van
harte.
We gaan om 8 uur moeizaam op pad. Het wordt saai, misschien, maar het weer is
prachtig. De bergen zijn haarscherp. Het is wel vaker zeer stabiel mooi weer in de Franse
Alpen in augustus.

Nog geen
100 m van de refuge moet ik al achter een steen gaan zitten. Wéér diarree.
Gewoon water. Ik voel me beroerd.
We beginnen met 400 m omhoog klimmen over een
aardig pad.
Ik heb daar helaas 5 x moeten overgeven en 10 x water gespoten. Niet fris, maar
ik kan er niets aan doen. Voedselvergiftiging of zo. Iets gegeten dat bedorven was? Het water
van de bron van de vorige refuge misschien niet zuiver?
Verkeerd water gedronken in de
deze refuge misschien? Koos is
helemaal naar beneden gegaan om mijn broekrok uit te
spoelen
in de rivier. Die kan zo niet in mijn rugzak. Ik kan mijn ingewanden niet meer onder
controle houden. Wat een ramp.
Ik zit gewoon in mijn blote kont op het pad. Ik ben zó ziek.

Vier Fransen uit de refuge komen voorbij en geven mij twee Immodium tabletjes. Hartstikke
geweldig. Na verloop van tijd helpt
het. Moeizaam vervolg ik mijn klim. Ik ben zo slap als een
vaatdoek, dus we gaan niet snel.
Goh, zegt Koos, dat je gewoon doorgaat, dat zou ik niet
kunnen.
Dat is een groot compliment, want Koos is iemand die nooit opgeeft. Hij wil omkeren,
teruglopen naar de refuge. Ik wil niet
terug naar de bron van de besmetting, dan blijf ik ziek.
Zo snel
mogelijk naar Pralognan la Vanoise wil ik, dan kan Koos naar de apotheek pillen halen.

Na ruim twee uur zijn we eindelijk boven.
Het gaat iets beter met me. De Immodium werkt,
ondanks dat ik
zoveel heb overgegeven. Maar ik heb helemaal geen fut. Gelukkig lopen we nu
op een soort hoogvlakte, tussen twee bergruggen in. H
et is een plat, hoog gelegen dal, met
allerlei meertjes, gletsjers
en gruis en er staat een bitterkoude wind. Het zal hier in het voorjaar
met een pak sneeuw wel heel erg mooi
zijn. Maar nu vind ik er niet zo veel aan.

Bij het Lac Rond gaat
Koos picknicken en ik probeer een paar kale hartkeks. Ze blijven er in,
goddank. Waar hartkeks toch allemaal niet goed voor zijn. Ik kan niet meer zonder hartkeks
de bergen in. Geweldig Beversport, dat jij die dingen in Italië laat maken. Daar niet te koop,
ook niet in Frankrijk. Ik was mezelf en mijn short in het meer en leg de
boel te drogen in de zon.
Hoera ik kan weer schoon, en bijna
droog verder. Bij de Col de la Vanoise (2517 m) is een
foeilelijke
refuge met 150 plaatsen, een pikzwarte wolk en stikveel dagtoeristen.
Wat een kermis hier. We gaan verder. We moeten
nu 1100 m afdalen. Het gaat moeizaam.

Lac de Vaches kan je
dwars doorlopen over stapstenen, maar het water staat zó laag, dat je er
ook wel naast kan lopen. Het zal hier in het voorjaar
met de sneeuw en minder dagjesmensen
wel heel leuk zijn.
We drinken in refuge des Barmettes (2010 m) een cola op het terras in de koude wind. Ik ben 
echt aan het eind van mijn latijn,
maar ik besluit om door te gaan na een half uurtje rust. Ik wil
graag naar de camping van Pralognan sur la Vanoise, in mijn eigen t
entje en niet in een muffe
refuge.
Om 16.30 uur komen we daar aan. Ik ben helemaal af. Ik zit als een zombie in het gras
en
Koos moet dit keer de tent opzetten. Hij blaast mijn matje op en ik schuif de tent in. Ik kan
helemaal niets meer. Hij gaat
boodschappen doen. Na een tijdje komt hij terug met Immodium
en wat avondeten. Ik kook voor hem en eet zelf twee happen.
Verder wat yoghurt en een nectarine.
We besluiten om morgen
een rustdag in te lassen. Ik moet eerst op krachten komen.
 
Donderdag 28 augustus, 2008.

Pralognan la Vanoise

Echte rustdag. Pralognan bekeken, koffie gedronken op een terrasje, boodschappen gedaan. 
Een standbeeld gezocht van een
bouquetin (steenbok). Uiteindelijk gevonden. Wat een groot beeld
zeg, meer dan levensgroot. In de zon gezeten, gaat
het een stuk beter maar ik lust zelfs geen ijsje.
 
Vrijdag, 29 augustus, 2008

Pralognan la Vanoise - Refuge Péclet-Polset

We doen onze ogen open en ritsen de tent open en we hebben alweer mooi weer vandaag. 
Om 8.00 uur gaan we op pad. Koos voelt zich niet al te fit en neemt maar vast twee immodium in uit 
voorzorg. We hebben vandaag een lang pad in
een gestage klim, 1200 m omhoog. De markering
is weer de grote afwezige.
Maar we moeten twee keer een camping oversteken en de rivier rechts
houden, langs een bosrand en over een breed
keienpad. Dat wijst vanzelf. Genoeg indicaties om je
op te
richten.

Na anderhalf uur lopen, gaan we voorbij Prioux ontbijten
bij een picknickbank, gelegen tussen de
rivier en de weg. Auto's rijden en masse langs over de asfaltweg. Waar komen die nu vandaan en
waar gaan die allemaal naar toe?
Het is hier toch hooggebergte? Bij Pont de Peche is een
parkeerplaats voor maar liefst 300 auto's. Het domme
toeristentreintje rijdt er ook nog rond.
Hallo, het is hier toch
Zandvoort niet! Niet te geloven.
Het pad blijft breed en keierig en is af en toe behoorlijk steil. Hier en daar is een boer met veel 
koeien.
De dagjesmensen haken één voor één af. Het is ze te ver. Als we even staan te rusten, zien
we een hermelijn. Steeds weer steekt hij zijn koppie tussen de stenen. We zien hem breeduit op
1 m afstand. We staan doodstil.
Plotseling heeft hij een muisje in de bek, steekt het pad over en
verdwijnt verder omhoog tussen de stenen.
Ook zien we nog een aantal jonge alpenmarmotten. Ze zijn niet echt schuw. Om 15.00 uur zijn we al 
bij refuge
Péclet-Polset op bijna 2500 m hoogte. Dàt is nog eens een hooggelegen refuge! Helaas
is het een lelijke,
houten blokkendoos met een betonnen onderstel
bestaande uit pilaren. We drinken
een colaatje en liggen even in een ligstoel in
de zon. Kunnen we blijven slapen?
Ja, er is nog plaats en even later gaan we ons installeren in een kamer voor zes personen. Daarna 
gaan we nog even
zonder bepakking naar het meertje, het Lac Blanc op 2500 m. Het ligt er mooi,
maar lac vert of
lac emeraude zou een betere naam zijn op dit moment. Het zal wel het grootste deel
van het jaar bevroren zijn. In een half
uurtje zijn we heen- en weer. We voelen ons toch wel moe en
hangen wat in de ligstoel in
zon. Er komt nog een club van 28 mensen aan met kleine kinderen
familiereünie, oh help. Daarna komt er nog een club bergklimmers
op leeftijd van 12 man, zodat we
uiteindelijk met 51 man in de hut
zitten. Wat een lawaai en een geschreeuw van de familiereünie.
Je wordt er dol van.
Weg rust in de bergen! Wie verzint het in godsnaam om in zo'n oord een familiereünie te houden? 
Duur en onconfortabel en
bergvolk tot last. Mijn petje af voor de kok, die op een klein groepje
rekende en op het laatst voor 51
man moest gaan improviseren. Albert Heijn zit hier niet om te hoek.

Het eten is prima in deze refuge. Vooral de tartelet au pomme en de groentesoep, waren niet te
versmaden. Om 20.30 uur gaan we
naar onze slaapzaal om weg te zijn van de herrie in de eetzaal.
In onze kamer
staan drie stapelbedden. We zijn met zijn vijven. Gelukkig niemand snurkt.
 
Zaterdag, 30 augustus, 2008

Refuge Péclet-Polset - Modane 

Om 6 uur ben ik wakker. Het wordt nèt licht. In het halfdonker op de gang de spullen ingepakt en me 
opgemaakt.
Om half acht gaan we op pad. Het merendeel van de refuge slaapt nog. Wederom is de
lucht staalblauw en de bergen
zijn haarscherp. Het is mooi zo vroeg en zo hoog in de bergen. De
eerste
zonnestralen snuffelen aan de toppen.
We moeten eerst 400 m omhoog door een bizar maanlandschap. Daarna steken we een paar 
sneeuwveldjes over. Eind augustus!
Dat is dus eeuwige sneeuw. Het laatste stukje naar de col is
rechtstandig omhoog klauteren. Ik zou het naar beneden niet durven.
De modder is glad en de stenen
glijden weg. Een hele
hijs op de vroege morgen. Om 9.00 uur zitten we op de hoogste col van de GR
= 2796 m
Col de Chavière. Je kan hier uitsluitend te voet komen. Het is nog stil in de bergen. We zijn
de enigsten hier. Wat is het hier
mooooi. We kunnen heel ver kijken. Naar het zuiden zien we de
Mont Viso,
Mont Thabor, Barre des Ecrins en la Meije. Prachtig. Naar het noorden zien we de Mont
Blanc in al zijn witheid en
la Vanoise met zijn gletsjers.

We gaan
nu 1800 m dalen. Daar hebben we een hele kluif aan. Knieën insmeren met Voltarencreme,
dat helpt goed
en een knieband om. Aan de zuidkant is het landschap niet zo bizar als aan de
noordkant.
Meer een soort alpenweiden met bobbels. Een bord waarschuwt ons voor een agressieve
patou.
Gelukkig komen we hem niet tegen. Wel komen we een jonge herderin tegen met twee
bordercollies en een grote troupeau schapen.
Ook zien we bijna tamme, dikke marmotten. Verderop gaan we steiler naar beneden en over een 
fraaie balconweg langs een rivier
de St. Bernard. De balconweg gaat over in een fraai bospad op
gelijke hoogte tot drie hutten, genaamd Polset. We picknicken daar.
We zijn al 1000 m gedaald. Nu nog 800 m te gaan. We krijgen een knettersteil bospad met ongelijke 
keien en
veel denneappels. Moeilijk pad. Veel glijden of rollen. En het is heet. Zeker 30 graden.
Zo dalen we behoorlijk af naar Modane. Daar komen we om 14.30 uur aan met pijnlijke knieën en 
voeten.
Onze trein gaat pas om 16.30 uur. Dan maar een terrasje zoeken in de schaduw.

We moeten overstappen in Chambéry,
dan een half uur wachten en dan op de trein naar Annecy.
We zijn daar om 19.30 uur. Helaas, verder komen we niet
vandaag.
Is er een camping in het centrum op loopafstand van
het station? No way.
We pakken ** hotel Nouvel, niet ver van het station. Ze hebben gelukkig nog een kamer voor ons. 
Even opfrissen. Als we de stad
in willen lopen staat er een bordje bij het hotel: “complet”. Hebben
wij even geluk gehad.
We hebben de oude stad gevonden met de arcades, een grachtje, oude pandjes en stampvolle 
terrasjes. Het is vol in
Annecy, overvol met mensen. Ik dacht dat de vakanties voorbij waren.
Ze hebben er honderden terrasjes met duizenden mensen. Heel gezellig voor een keertje, niet
voor een hele week.
We eten in Brasserie St. Antoine bij een kerkje. In Annecy kan je je geld wel kwijt. Morgen verder 
met het openbaar vervoer op zoek naar onze auto.
 
Zondag, 31 augustus, 2008.

Annecy - Contamines de Montjoie

Rustig opgestaan. Uitgebreid ontbeten en dan naar het station. 27 minuten in de rij gestaan om te 
vragen waar de bus van de
SNCF stopt. Antwoord: “Rechtuit, ergens bij de bussen”. Geweldig, wat
een duidelijk antwoord. Diverse mensen gevraagd,
niemand weet het. Om 9.50 uur stopt er een bus
van de firma X
met een uiterst vriendelijke kleine chauffeuse, die bevestigt dat ze naar Genève rijdt
en stopt in La Roche sur Foron. Pas op,
hoe langer de plaatsnaam in Frankrijk, hoe kleiner de plaats.
Ook zo met La Roche sur Foron. Daar aangekomen moeten we een uur wachten in de middle of
nowhere voor de trein naar
St. Gervais le Fayet. Na een uurtje rijden zijn we daar om 12.30 uur.
Volgens de dienstregeling gaat er om 13.15 uur een bus
naar la Contamines de Montjoie. Dat zou
mooi zijn. Eerst maar
even wat eten. Koos neemt een omelet en ik een pannekoek met Cointreau.
Om 13.15 uur geen bus. Overal gekeken, overal
gezocht. Niemand die het weet. Ik begin zwaar te
twijfelen aan
de aangeplakte dienstregeling. Om 13.40 uur komt er toch nog een bus die naar
Contamines rijdt.
Hoera, hoera. Bij parc de loisirs in Contamines zet de bus ons af. Nu nog twintig minuten lopen 
naar de camping.
Het is warm en hele volksstammen zitten in het park te barbecuen. Met de auto
gaan we voor de zesde keer dit jaar
over Col de Galibier richting Lac Serre Ponçon.
 
Na deze trip voel ik me helemaal niet moe en goed fit. Mijn rugzak woog ook bijna niets meer,  
dacht ik.
Toch maar even wegen: Oh, 17 kg. Ach, je went ook overal aan.