Van Maastricht naar Liverdun (bij Nancy)

 

Deel I
Van Maastricht naar Echternach

1. 29 maart, 2004 – dagtocht

2. 9 april, 2004 – dagtocht

3. 21 april, 2004 – 5 mei, 2004

 

Deel 11
Van Echternach naar Ancy sur Moselle

31 augustus '04 – 10 september, 2004


Deel III
Van Ancy s/ Moselle naar Liverdun
7 september - 10 september, 2005
-------------------------------------------------------
Deel I

7 september'05 - 9 september, 2005 

Van Maastricht naar Kanne – dagtocht 29 maart, 2004.

 
We beginnen vanaf het station Valkenburg met een parallel van 
het Krijtlandpad en het Pieterpad.
Het is fraai weer en
we hebben een zeer fraaie tocht. We lopen
met
twee honden, een bordercollie Paddy en een fraaie kruising
Schotse collie/Duitse herder, Beertje. Zij zijn allebei 6 jaar en
luisteren perfect. Bus, trein en auto is geen
probleem.
Ze zijn gewend om overal mee naar toe te gaan. Ook zij hebben 
reeds
geoefend vanaf Pieterburen. Via Vijverdal, de Scharnerweg
en Wijck lopen we over
de brug over de Maas het fraaie Maastricht
binnen.
Onderweg op de route zagen we
een charmant uithangbord met
een “Frietsche van Pietsche” en we voelden ons echt
in Maastricht.
Het Pieterpad nadert zijn voltooiing. 
Via de Stokstraat en de rivier de Jeker lopen we naar het Fort St. Pieter. 
Hier gaan we tussen de tjiftjaffen zitten 
picknicken, heerlijk in de zon en uit de koude wind.
Nog
één goeie kilometer en we zijn klaar met het Pieterpad.
Nu begint het echte werk. We beginnen direkt aan de GR 5 tot Kanne. Daar hebben we een 
terrasje bij de kerk en we koesteren ons in de voorjaarszon.
De kop is eraf. Nog 2000 km
naar Nice.
(Dit blijkt achteraf een paar honderd kilometer meer te zijn). Een kwestie van
doorlopen.
Met een klein busje van het Belgische “de lijn 12”, die om het uur gaat, komen we weer terug 
in Maastricht op de Markt, van hieruit lopen we
naar het station in een klein half uur, vanwaar
wij de trein naar
Valkenburg nemen om onze auto weer op te halen.
Het kost ook twee dagkaartjes “hond”, maar dat is het risico van het vak.
 
Van Kanne naar Visé – dagtocht op 9 april, 2004.
 
We zetten de auto bij het station in Maastricht en nemen vanaf de Markt bus 12 van “de lijn” naar 
Kanne. Dit is de laatste tocht
zonder bepakking, binnenkort gaan we in vol ornaat verder. Het is
aangenaam voorjaarsweer. We zijn nog geen 50 m over het
Albertkanaal en het is al meteen in
het Frans. Er staat een auto “à vendre”. We zijn echt op de GR 5. Frans wordt nu de voertaal
voor de rest van de rit. We hebben een mooie, gevarieerde wandeling heuvel op, heuvel af en
achter een grote mergelgroeve om.
Een verschrikte patrijs vliegt op. Hij zat pal naast het pad. Het fraaiste stuk loopt langs de Jeker, 
die hier de Geer heet.
Je gaat over een smal paadje bij Wonk. Het is werkelijk een schitterend stukje. Na de Hauts 
de Froidmont staan we tussen de
boomgaarden in bloei en kijken we uit over de Maas en de
troep van Luik onder ons. Het is inmiddels zwaar bewolkt en fris,
maar we houden het droog.
In Visé komen we aan op een verlopen stationnetje en betalen we 17,60 euro voor 10 minuten 
met de trein naar Maastricht.
De afzetters. Achteraf blijken het retourtickets te zijn.
Aan de grens verkopen ze geen enkele reis. In Maastricht
hetzelfde verhaal,
houdt daar
rekening mee. In Maastricht is de treincode 0045 voor Visé in de kaartjesautomaat.
 
Van Visé naar Echternach van 21 april, 2004 tot 5 mei, 2004. 
Woensdag 21 april, 2004
Visé - Wegimont 

Een vriendin van mij, die 7.000 km fietst per jaar, vertelde mij, dat we niet in de zomer moesten 
gaan lopen, maar in het
voor- en najaar. Dan was het niet zo heet en dan had je overal plaats zat.
Oké, we zullen het eens uitproberen.
We staan om 6.00 uur op en nemen de trein van 7.30 uur naar Eindhoven. Dat begint al goed. 
De trein naar Heerlen heeft
45 minuten vertraging. De trein naar Maastricht komt 5 minuten te laat.
De trein naar Heerlen valt uit. De trein naar Maastricht
zal tot Sittard rijden. Wat gaat er weer mis
bij de NS? Er is altijd wel wat.
Helaas, we zien wel. We stappen in en gelukkig rijdt de trein
braaf naar Maastricht. Hij haalt
zelfs enigszins de verloren minuten in. Met de grote rugzakken en
de honden is het toch
even flink doorstappen, trap op, trap af, om nog juist de trein naar Visé te
halen. Gelukkig hadden
we nog een retourkaartje....
Om 9.30 uur lopen we al in Visé. We hadden er geen goeie pet van op van Visé, dat Cockerill-
Sambre gebied naar Luik, maar
we lopen keurig langs het spoor en de snelweg, over een rustig
straatje langs een prachtig kasteel/gemeentehuis en daarna is h
et meteen omhoog naar boven
de bossen in. Het is werkelijk prachtig en zo verrassend.
Overal volop speenkruid, bosanemoon
en daslook in bloei. Je ziet niets meer van dat smerige
industriegebied. Overal zijn glooiende
velden
met hoogstam
fruitbomen in bloei of hellingbossen. Het is werkelijk een schitterende tocht.

We lopen 25 km tot Wegimont. Om 17.00 uur komen
we daar aan. Keikapot. We zijn deze
hellingen nog niet zo gewend.
Later zullen we leren dat je niet elke dag 25 km kan lopen. Hoe
hoger de heuvels, hoe minder
kilometers. In de volgende boekjes geven ze de afstanden ook
per uur aan en niet meer per
kilometer. In de Alpen heb je steile trajecten, waar je niet harder
gaat als één km per uur.

We zitten op een schitterende camping in een park bij een kasteel. Ze hebben er ook een prachtig
50 m zwembad. We eten er een sandwich met soep en koffie en
we gaan plat in ons tentje.
Morgen verder.
 
Donderdag, 22 april, 2004.
Wegimont - Banneux 
We beginnen met regen en onweer. Maar op de camping van het domain de Wegimont zitten we 
superlux. Prima verwarmd sanitair
en heerlijke douches. Ze hebben een fraaie overkapping met
tafels en banken. Daar slepen we onze spullen naar toe. Zo kunnen we
droog ontbijten en de zooi
inpakken. We hoeven hier maar 7.45 euro af te rekenen voor
twee personen en twee honden en
1 tent.
Om 9.15 uur lopen we weer na een vette hoosbui. We hebben al weer een schitterende tocht door 
prachtige hellingbossen vol
bosanemoon en daslook. Smalle, steile paadjes omhoog en omlaag.
Prachtige vergezichten over heuvels, f
ruitbomen in lentetooi en
verstilde dorpjes. In Nessonvaux
treffen we het dat we
tussen de
middag hier aankomen en in een restaurantje een heerlijke
kipschotel eten met friet, een voorafje, een toetje en koffie voor de prijs van 9,50 euro per
persoon. Niet te geloven en
de honden waren geen bezwaar.
Naderhand kopen we in de Ecomarché er tegenover nog
melk, yoghurt en hondevoer voor
vanavond.
Na Fraipont hebben we een steil pad omhoog door het bos. Het blijft maar stijgen en het zweet 
gutst van onze gezichten.
Bij Banneux-Kapel gaan we van de route af naar een camping met alleen vaste plaatsen bij 
Louveigné. Hij is één euro duurder
als in Wegimont, maar ook 90% minder. Een verlopen en
verwaarloosd geheel met minimaal sanitair. Geen licht
en de wc-deur kan niet dicht.
Ach, voor 1 nacht redden we ons wel. Maar ik zou hem niemand aanbevelen. Ik weet hier ook
geen andere
oplossing. Ergens wild kamperen in het bos misschien? Of een pension? Voor
ons
met de honden is dat geen optie.
Het is kouder geworden en het miezert af en toe.
 
Vrijdag, 23 april, 2004.
Banneux - Spa 
Vandaag hebben we een droge dag met veel zon en een schraal windje. Het is uitstekend 
loopweer. We lopen eerst weer terug
naar Banneux-Kapel om onze route weer op te pikken.
Wat een
verschrikkelijk oord is dat hier. Een loeigrote parkeerplaats vol bussen met
bedevaartgangers
in het midden van niets en Belgische kitsch. Als je nu toch op bedevaart
wilt, ga dan maar
naar Lourdes, dat is ook vol kitsch, maar dat heeft nog iets van een
indrukwekkende belevenis. Maar
Banneux-Kapel is echt 3 x niks. Gauw doorlopen dus.
We hebben wederom een prachtige wandeldag met vele kleine, smalle paadjes door 
valleitjes en bosjes. Weer fijn heuvel op en
heuvel af. We houden pauze en drinken lekkere
koffie bij La Reid,
op een terrasje achter de kerk. Je komt niet zoveel koffieterrasjes tegen,
dus elke kans moet je
aangrijpen.

Het laatste traject
naar Spa is subliem. We lopen prachtig door beukenbossen
met kleine
watertjes,
die beekjes worden. Regelmatig moeten we het water oversteken.Het lijkt veel
op
Larochette in Luxemburg, waar wij vroeger met de kinderen, toen ze heel klein waren,
geweest zijn. En dan pardoes loop je in Spa langs het Casino.
Wij zijn niet zo sjiek in de wandelklof, dus we lopen door. De laatste 2 km lopen we langs 
de N 62 vals plat omhoog richting
Francorchamps/ Malmedy, naar camping “Parc des
Sources”
. Een uitstekende camping, zeer
fraai gelegen met ietwat scheve veldjes.
De honden willen niet meer. Dat komt mooi uit. Wij willen ook niet meer
vandaag. Gauw
de tent opzetten en uitpuffen in
de stralende zon.

's Avonds gaan we uit eten in bistro St.James, tegenover het Casino. We laten de
hondjes in
de tent uitrusten.
We besluiten om morgen een rustdag te nemen.
 
Zaterdag, 24 april, 2004. 
Het is stralend weer. Onze tent staat in de schaduw en het is koud. Even de was doen en 
dan onze tent verkassen naar een plekje
in de zon. In de middag lopen we via de
achteruitgang van de
camping door het bos naar Spa en doen boodschappen. Daarna
pikken we nog een verwarmd terrasje. Het is een schitterend
pad en een stukje van de
GR 5 van morgen.
De GR loopt pal achter de camping, dat is boffen.
Dat scheelt morgen weer een heel stuk.
 
Zondag, 25 april, 2004.
Spa - Stavelot 
Met stralend weer worden we wakker. Het is wel koud, maar we ontbijten lekker in het 
zonnetje. We gaan op tijd weer op pad
en lopen een schitterend stuk omhoog. Het lijkt
wel een beetje op Berdorf in Luxemburg, waar wij vroeger kwamen. We hebben
werkelijk
een geweldige route, eerst langs allerlei bronnen in het bos en dan over de Hoge Venen.
Het is nèt de Groote Peel met
zijn kneppelbruggetjes, maar het ligt wel 500 m hoger.
Dan krijgen we weer een scherpe afdaling. Mijn geopereerde voet wil zich
niet goed
voegen. We gaan omhoog en omlaag naar Stavelot. We lopen door een pikdonker
tunneltje met een riviertje en staan
dan bats, heel verrassend, op een prachtig plein met
mooie gevels in Stavelot. Het lijkt Place de Brouckère in Brussel wel, maar
dan wat
kleinschaliger. We pikken even een terrasje. Het is warm en we hebben dorst. Twee
colaatjes, dus. Dan lopen we door
tot camping “Les Challes” aan de Amblève. Het ligt
800 m van Stavelot. Bij de supermarkt rechts en dan na 500 m
links.
De ligging is zeer idyllisch tussen bos en rivier, maar het sanitair is bagger. Bij een bla-bla 
madam moeten we maar liefst 16 euro
voor 1 nacht betalen. We hebben geen keus. Er zit
een kramsvogel boven ons in de boom. We gaan boodschappen doen bij de
supermarkt
en maken een lekkere maaltijd. Het wordt een koude nacht. Het gaat vriezen.
 
Maandag, 26 april, 2004.
Stavelot - Vielsalm 

Het gras is bevroren. Het is helemaal wit en het kraakt als we er over lopen. Dankzij onze 
d
onzen slaapzakken van Demmenie Sport hebben we lekker geslapen. Onze hondjes liggen
strak tegen elkaar aan op een zilveren isolatiematje. We starten wat later.
We moeten eerst een beetje opwarmen. Buiten wassen aan een koude kraan valt niet mee. 
We zijn nog niet voldoende gehard.
Gelukkig schijnt de zon en is de lucht staalblauw. Eerst
gaan we even flink klimmen en dan blijven we min of meer op hoogte.
Een echte Ardennenweg vandaag langs rechte paden door onafzienbare sparrebossen. 
Sparren zo ver het oog reikt.
De sparren zijn wel 30 m hoog en kaarsrecht. De route is niet
lang vandaag. Ondanks ons late vertrek, zijn we al
om 15.30 uur in
Vielsalm. De camping ligt
zowat midden in het dorp
en bestaat voor 99 % uit vaste plaatsen met grote stacaravans.
Niet een camping die we normaliter zouden uitkiezen, maar hij voldoet prima voor 1 nacht. 
We kunnen nog wel een plaatsje voor de tent vinden en we hebben keurig sanitair in een
verwarmd hok.
En dat allemaal voor 8,50 euro. De Spar super zit op 10 minuten lopen.
Prima
en we hebben nog steeds lekker weer om te koken bij de tent.
 
Dinsdag, 27 april, 2004.
Vielsalm - Grüfflingen 

Het is wederom stralend weer, maar redelijk koud om 6.30 uur. Het is echter lekker wassen in 
een verwarmd hok.
Heel luxe. Om 8.30 uur gaan we weer op pad. Inmiddels hebben we
sluierbewolking en een gure wind. Het fleecevest gaat
niet uit vandaag. We hebben een
shit-route trouwens: bos, weide, bos, weide tot Schirm, met af en toe een boerderij of een
dorpje,
waar je dood nog niet begraven wilt liggen.
Het is een hoog asfaltgehalte vandaag. Wel voor 90 %. Saai, saai, saai.
En ik heb zo'n last van mijn rechter voet. Elke stap doet pijn. Het enige wat we in Braunlauf zien 
is een zwarte wouw (roofvogel)
die boven ons rondcirkelt. Verder zitten er nog een stelletje
kramsvogels in een bosje. Daar, waar de GR 5 kruist met de N 62,
gaan we linksaf naar
camping Hohenbusch, ongeveer 2 km ten noorden van Grüfflingen. Het is een camping met
super sanitair.
We duiken eerst onder een heerlijke douche. Daarna koken we onze maaltijd.
We hebben uitzicht over een
glooiend akkerbouwlandschap. Vanaf Vielsalm spreken ze hier
Duits.
 
Woensdag, 28 april, 2004.
Grüfflingen - Ouren 

Vannacht heeft het geonweerd. Vanochtend is het potje peren. Er hangt een dikke mistdeken 
over het land. Gelukkig trekt
de mist snel op en krijgen we stralend weer. We staan onze tijd
te
verkletsen met een caravanverhuurder uit de Achterhoek en we gaan pas om 10.15 uur
lopen.
Het eerste stuk is weer saai, we lopen weer over asfaltwegen tussen weilanden vol
met koeien.
Bij Burg Reuland drinken we koffie en nemen we een lunch in de serre van een restaurant. 
Dat voelt luxe. Hierna wordt de route
weer mooi. Eerst krijgen we een 45 % helling door het
bos. Het is even werken met zo'n zak op je rug. Op het hoogste punt, vlak bij Leithem aan de
grens, begint het te onweren. Er staat een mooie schuilhut aan de rand in het bos op 487 m,
maar we besluiten om toch maar verder te gaan lopen in de hoop dat de bui de andere kant
op trekt. Helaas, helaas, midden op een hooggelegen akker barst het onweer los. Arme
Paddy
en Beertje, ze zijn er zo bang voor. Bij een houten huisje schuilen we buiten in de luwte.
Een half uurtje na de bui komen we aan op de camping in Ouren, nog nèt
Belgisch grond-
gebied.
Camping Internationaal.
Een prima camping, idyllisch gelegen aan de Our, maar met een trage campingbaas. Hij 
begreep niet dat ik vlot een plaats wilde om snel de tent op te zetten
voordat de volgende bui
zou vallen.
Bovendien moesten we ook nog ergens hondevoer kopen vóór 18.00 uur. Koos
was ook moe
en stond buiten wortel te schieten, met die zware zak op. De campingbaas
had alle tijd. Hij
wilde graag een praatje. Grrrr, daar heb ik nu geen zin in.
Uiteindelijk zetten we dus de tent op, vol in een nieuwe hoosbui en alles is zeiknat.
De honden ook.
Daarna gauw op zoek naar hondevoer. Dat lukt gelukkig ook nog. 's Avonds eten we bij de 
camping een voortreffelijk
dagmenu voor 12.50 euro met soep, vlees, groenten, friet en ijs
met aardbeien en slagroom toe.
Toevoeging mei 2011:
Sinds 2008 zitten er nieuwe eigenaren op de camping. Helaas zijn rugzaklopers niet welkom,
maar in Tintesmillen, 5,5 km en anderhalf uur verder is een prima camping direct aan de Our
met prima sanitair. Rugzaklopers zijn van harte welkom.
Helaas geen maaltijden verkrijgbaar, maar wel een bar voor een pilsje of zo.
 
 Donderdag, 29 april, 2004.
Ouren - Rodershausen 

Vanaf Ouren lopen wij in Luxemburg en zowat permanent over een klein paadje langs de Our. 
Nu lopen we steeds op paden
gemarkeerd met een gele dot. Ook goed. Het is hier zo mooi.
Heuvel op, heuvel af,klauteren, mooie uitzichten, bruggetjes over stroompjes. De hele dag geen
mens gezien,
alleen maar natuur en de Our. Zó mooi. 
GR 5 markering
Als we ooit later nog eens ergens in het voorjaar een stukje willen lopen, staat dit nogmaals op 
mijn lijstje. (zo gedaan mei 2011) 
Het weer is wat frisser vandaag en de zon laat zich maar sporadisch zien, maar dat is niet erg. 
Kan je nagaan hoe mooi het hier kan zijn mèt zon!!
We stoppen op de camping “Vallée de l'Our” bij Rodershausen. Nadat we de tent opgezet hebben, 
loopt Koos terug naar
het benzinestation met drankwinkel en nog een beetje, bij de grensovergang
bij Dasburg.
Kunnen we wat koken en heeft hij wat biertjes voor vanavond.
Dorstig weer is het niet
echt, want het gaat weer onweren.

Vrijdag, 30 april, 2004.
Rodershausen - Stolzembourg
Het is Koninginnedag vandaag. Wij feliciteren elkaar met de koningin die er niet meer is. Arme 
Juliana, maar ze heeft toch een mooie leeftijd gehaald. We lopen vandaag weer in de prachtige
natuur op een geweldig mooi traject, wederom langs de Our.
langs de Our
Het is stralend weer en vrij warm. Pad op, pad af, omhoog en omlaag, Smalle, steile paadjes. 
Zigzag 100 m omhoog, zigzag
100 m naar beneden. Heel erg mooi, maar het schiet niet op.
Na 3 uur zijn we pas 8 km verder. Over
het asfalt beneden, waren we er al over 2 km geweest.
Maar, ons pad is natuurlijk veel mooier.
Bij Oberreisenbach klopt de beschrijving niet helemaal,
maar volg gewoon de gele bollen.

Het loopt niet zo simpel vandaag en daarom willen we in Stolzembourg stoppen, maar de
camping aldaar lijkt wel een zigeunerkamp en dus pakken we de bus nr. 750 naar Vianden.

Naschrift mei, 2011:
Even voorbij Stolzembourg is een goede camping direct aan de Our gelegen. Camping du
Barrage


Morgen is het 1 mei en dan is alles dicht en we willen nog wat boodschappen doen. We moeten 
wel 1.15 uur wachten op de bus.
Dat is niet erg, we zijn toch moe. Een onweersbui schampt
Stolzembourg, maar we zitten in het bushok en blijven droog.
Om 17.15 uur komt dan eindelijk de
bus, die ons in een kwartiertje afzet bij de camping in Vianden. Voor
2 personen + 2 honden
betalen we 4,- euro in totaal voor de bus. Dat valt dus wel mee. De camping de l'Our is niet de
meest riante,
met verouderd sanitair,
maar het plaatsje is
goed. We zitten naast twee stel
motorrijders uit Bergen op Zoom, eentje heeft een Harley
heritage softtail, net als Koos, dus dat
vindt hij wel oké. Ik ben doodmoe en heb het echt gehad.
Morgen nemen we een rustdag, hoera,
dan kunnen mijn
pootjes bijkomen. Ik heb toch zo'n pijn aan mijn rechter voet.
Het is inmiddels te laat voor de winkels, maar de benzinepomp om de hoek heeft nog van alles 
te koop.

Zaterdag, 1 mei, 2004
.
 

Vianden

Voor het eerst geen ochtendzon. Het is zwaar bewolkt en frisjes na de regen van vannacht. We 
vinden nog een supermarktje
en een slager die open zijn tot 12.00 uur en we hangen de toerist
uit in Vianden. Bij de brug op een overdekt en verwarmd terras
drinken we een capuccino en
eten we een ijsje. Op de camping gaan onze kleren in de wasmachine
en droger. We hebben
puike buren met hun motoren en kunnen
er gezellig mee babbelen.
 
Zondag, 2 mei, 2004.
Stolzemburg - Vianden
 
We pakken bus 750 om 10.00 uur naar Gemündbrug en we lopen zonder bepakking tot aan de 
camping. Het is veel omhoog en
omlaag en van tijd tot tijd verrekkes steil. Toch een hele kluif.
We hebben wel weer een schitterend stuk met prachtige paadjes
door mooie dalletjes en fraaie
beukebossen met fris, horizontaal voorjaarsgroen. 
korenbloemen
We lopen langs een kapelletje.Vanuit de bus hadden we dat al zien liggen, hoog boven ons en 
dachten
toen dat het onbereikbaar was boven het stuwmeer. Er loopt dus een klein steil paadje
langs,
weten we nu. Let goed op, vlak nà het kapelletje moet je een klein paadje rechts
omhoog,
niet rechtdoor lopen tot een
schuilhut, dan ben je verkeerd. Het is een knettersteil stukje.
Mijn benen zijn onderhand pudding na de zoveelste klim, maar ze
moeten er maar aan wennen.
De rest van de GR 5 zal ook niet plat zijn.
Terug op de camping kunnen we nog heerlijk in de zon bijkomen.
 
Maandag, 3 mei, 2004.

Vianden - Diekirch 
We hebben een staalblauwe lucht vandaag. Op naar Diekirch. Het eerste stuk hebben we asfalt-
w
eggetjes, maar ze zijn niet vervelend. Het tweede stuk loopt veel door het bos. We lopen ergens
verkeerd. Het
was even puzzelen, maar toch zijn we om 14.00 uur al op de camping “”Op der
Sauer” in Gilsdorf/Diekirch
.

We zetten de tent op en lopen dan
langs de Sûre naar Diekirch om boodschappen te gaan doen.
Juist
op een terrasje in Diekirch krijgen we een vette onweersbui. Geen nood, we zitten onder de
luifel.
Naderhand hebben we weer stralend weer. Dan is er een nieuwe bui op komst. Snel met de
boodschappen retour naar de camping. We krijgen nòg een vette portie onweer met
flink wat water,
maar 's nachts blijft het droog.
 
Dinsdag, 4 mei, 2004
Diekirch - Grundhof 

We beginnen aan een nieuw GR 5 boekje. We staan met stralend weer op, maar moeten snel
ontbijten en inpakken,
want er ligt weer een nieuwe bui op de loer. Het blijft echter de hele dag droog,
gelukkig.

We hebben weer een prachtige tocht, direkt in het begin al boven Gilsdorf. Tussen de middag zitten
we te picknicken op de rand van bos
en korenveld. Er komt een vrouw alleen aanlopen in een flink
tempo. Ze heeft een rugzakje met maar 10 kg
bij zich en overnacht in pensions. Ze loopt de tocht
helemaal alleen. Dat lijkt me toch wel eng zo door die stille bossen.
Je weet nooit wat voor mafkezen
er onderweg zijn.

Het laatste stuk
van Beaufort naar Grundhof is heel mooi over de ons zeer bekende Berdorf-paadjes.
We zien een waterspreeuw en goudveil en veel
lievevrouwe bedstro.
We stoppen in Grundhof op een kleine camping “Terrain Zelig” met veel vaste plaatsen. We hebben 
een
mooi plaatsje, vlak bij het sanitairgebouw. Het is koud vanavond met een gemene wind.
 
Woensdag, 5 mei, 2004.

Grundhof - Echternach 
 
Het is koud bij het ontbijt. Het dreigt ieder moment te gaan plenzen. We ontbijten hapsnap in de tent 
en breken
gauw alles op. We lopen om 8.30 uur. We gaan direkt steil naar boven. We lopen langs
een wei, waar ik ooit
met Koos met Pasen in het gras heb gezeten, ongeveer 30 jaar geleden.
We gingen toen kamperen met
een luchtbed en een gestikte deken. Koùd, dat we het hadden
's nachts. En ons
tentje woog 16 kg. Buitensportartikelen en lichtgewichtspullen? Nog nooit van
gehoord.

klaprozen

We kampeerden toen voor het eerst in Berdorf.
We gaan nu het bos in, ook fors omhoog. We hebben veel gladde trappen, want het heeft vannacht 
weer stevig
geregend tot een uur of zes. We hebben veel rotsen, schluchten, klimwanden, steile
afgronden en prachtig beukebos.
Echt de omgeving van Berdorf zoals we ons die herinneren.
In het boekje staat
1 uur voor 4,2 km. Wij doen er ruim 2 uur over. Het blijft glad en steil, maar het
is bijzonder mooi. We komen boven bij camping Martbusch, waar we ooit 3 x gestaan hebben,
heel lang geleden. We herkennen daar weinig
van.
Ook het dorp herkennen we niet meer. Het begint weer te regenen en we duiken een hotel/restaurent 
in tegenover
de kerk. Koos neemt naast de capuccino, ook nog een omelet met ham en kaas en ik
neem een croque monsieur.
Het ontbijt van vanmorgen was nogal karig met onze rijstcrackers.
( Wij wisten nog niet van het bestaan van hartkeks van Beversport. Van die energiebommetjes).

Na een kwartiertje komt onze madame solo
voorbij. Ik roep haar binnen. We drinken samen nog
een koffie en babbelen gezellig.
Na een half uurtje is het weer droog en gaat ieder zijn eigen weg.
Berdorf uit en
via Perenkopf richting Echternach. Een paar kilometer vóór Echternach wordt het nog
zwaar. Veel trappen
omhoog en dan weer naar beneden. Glad hout. Ik ben
voortdurend bang om uit
te glijden en te vallen met
die rugzak op. De ene schlucht na de andere schlucht. Ik heb het wel gehad
met die trappen.
Mijn voet doet zo'n pijn.
Om 14.00 uur komen we aan in Echternach. Om 14.15 uur gaat de bus naar Ettelbrück.  

In Ettelbrück kunnen we
wat eten bij de Match en naar de wc. Daarna zitten we 6 uur in de trein.
Overstappen in Luik, in Maastricht en in Eindhoven. Op ons laatste station springt Paddy verkeerd
uit de trein en komt tussen de treintrap en
het perron te hangen. Koos trekt hem uit alle macht aan
zijn halsband omhoog en hangt hem bijna op.
Dankzij een allerte medepassagier, die Paddy onder
de voorpoten pakt,
krijgen we hem heel op het perron. De trein rijdt verder... Gelukkig, net op tijd,
hij
heeft het overleefd. Dat was wel even een benauwd moment. En hij had zo dapper gelopen,
ondanks zijn artrose! Beertje liep trouwens ook subliem.
Knappe hondjes. En ze zijn zo braaf.
Echte maatjes onderweg. Heel gezellig.
 
*) Ik heb vanaf Spa met een ontstoken achillespees gelopen, daarom had ik steeds zo'n pijn aan 
mijn rechter voet.



Deel II 
Van Echternach naar Ancy sur Moselle van 31 augustus, 2004 tot 10 september, 2004.
 
Dinsdag 31 augustus, 2004.
 
We parkeren de auto en de caravan op de camping municipal “Officiel” in Echternach. Vandaag 
lopen we weer verder.
Helaas zonder ons Beertje, de kruising collie. Die hebben we op 22 augustus moeten laten 
inslapen.
Na vele onderzoeken bleek het alvleesklierkanker te zijn. Binnen drie weken was alle
energie er uit en kon hij geen
50 meter meer lopen. Zo zielig. Hij was zo'n mooie en lieve hond.
Hij is maar zes en een half jaar
geworden. We missen hem heel erg. Paddy is zijn vriendje kwijt.
Ons Paddy loopt trouwens
goed mee. Hij is heel rustig en braaf.

Echter
nach - Moersdorf
Echternach is een aardig en toeristisch stadje met veel terrasjes en een park langs het water. 
We lopen eerst door het park
en langs de Sûre en dan weer door die prachtige bossen, heuvel
op heuvel af, trapje op en trapje af.
Af en toe is het goed drassig en glad.

In Rosport en in Moersdorf lopen we verkeerd, maar na enig zoeken vinden
we het pad weer.I
In Moersdorf moeten
we een kwartiertje wachten op de bus, die ons terugbrengt naar Echternach.
Bij de Italiaan op het terras nemen we een capuccino
en een verrukkelijk groot ijs. Het is prima
weer vandaag na al die regen van de afgelopen dagen. We vertellen de camping dat
we de
komende 4 dagen geen gebruik
zullen maken van hun faciliteiten, maar dat we onze boel laten
staan.
Morgen gaan we met de grote rugzak en tent verder.
 
Woensdag, 1 september, 2004.

Moersdorf - Grevenmacher 
 
Om 9.00 uur nemen we de bus naar Moersdorf. En lopen dan naar Grevenmacher. We hebben 
weer hele mooie passages vandaag.
Wel weer veel trapjes op en trapjes af en nogal wat vals plat
omhoog. Daarna komt een saai stuk door boerengebied over asfalt.
Anderhalf uur lang asfalt.
Dat is nou jammer. Gelukkig hebben we goed weer, al begonnen we vanmorgen in de mist.
Om 16.30 uur komen we op de camping in Grevenmacher. Niet zo'n ideale camping met 
allemaal vaste stekken en een groot ons
kent ons gehalte. Hij ligt wel vlak bij een benzinepomp,
waar we wat boodschappen kunnen doen. De man wil persé dat ik mijn benzine afreken en
gelooft niet dat ik te voet ben. Ik ben erg moe, Paddy ook. Hij wil niet eten. Ik heb weer
ontzettend veel
pijn in mijn rechtervoet, ondanks de verhoogde hak in mijn schoen, om mijn
achillespees te ontzien.

Koos wil persé nog sightseeën
in Grevenmacher. Ik kan het nauwelijks opbrengen.
 
Donderdag, 2 september, 2004.

Grevenmacher - Stadtbredius 
We staan op met schitterend weer. Bij een camper iets van ons af zit een man aan een tafeltje 
buiten. Zijn vrouw brengt hem zijn
ontbijt en aait hem over zijn bol. Koos mauwt dat ik dat bij
hem niet doe. Nee, en ik bak ook geen eitje. Mooi pech. Ik loop mee, bepakt en bezakt, dat
is toch ook mooi?

Wij lopen weer rustig verder. Mooi door de wijnvelden, en we passeren veel fraaie uitzichts-
punten.
We gaan ook door mooie koele bosjes. Soms zijn er steile trappen tussen de
wijnvelden. Ondanks het feit dat we veel op
asfalt lopen, is het niet storend. We komen langs
een boom met lekkere peren. We pikken er een paar. In een café in Machtum
drinken we
koffie met een zatte viniculteur. Ja hij was al aan de wijn op koffietijd. Dat ziet er uit voor de
rest van de dag.
In Ehnen drinken we ijsthee op een terras. Paddy is helemaal af door de warmte. Daarom 
besluiten we in Greiveldange op
de bus te wachten naar de volgende camping. We moeten
een uur wachten. Van de plaatselijke bewoners in de aangrenzende
tuin horen we dat de
campings in Remich en Mondorf-les-Bains zijn opgeheven. Da's vervelend. Wat nu?
De bewoonster is
zo vriendelijk voor ons Hotel les Ecluses in Stadtbredius te regelen per
telefoon. Verdorie liggen we met het mooiste weer van
de wereld in een hotel!!
Met mooi weer geef ik altijd de voorkeur aan een tent. Maar het is niet anders. Duur grapje.
We moeten ook uit eten bij Auberge du Château: truite aux amandes + een Luxemburgse
Riessling. Prima, maar we zijn wel 150 euro armer. Dit moeten we niet te vaak doen.
 
Vrijdag, 3 september, 2004.

Stadtbredius - Bettenbourg
 
Om 9.30 uur nemen we de bus terug naar Greiveldange. We lopen weer verder.Het gaat 
omhoog en omlaag door de wijnvelden.
Er staat geen zuchtje wind en het is 30 graden.
Om te stikken. Het is hartstikke mooi, maar ik heb de
wijnvelden nu wel gezien.
Tussen Wellenstein en Wintrange zijn ze met een nieuwe snelweg bezig. Ze ondergraven 
het pad en we kunnen er nog nèt langs.
We zijn steeds het pad kwijt en het is veel
spoorzoeken. Door de aanleg van de nieuwe weg is er geen beginnen meer aan.
Volgend jaar zullen ze hier toch een ander traject voor de GR 5 moeten zoeken.
We gooien de handdoek in de ring en nemen in
Wintrange de bus naar Montdorf-les-
Bains.
Hier stappen we over op bus 304 naar Bettembourg. We slaan noodgedwongen
9 km over. Die doen we over een paar jaar nog wel eens, als we nog eens in Luxemburg
gaan lopen. Misschien is de route dan
beter te volgen. In Bettenbourg ligt 500 m van het
station, langs een rangeerterrein en aan het eind van een park, een prima camping.
Hij is klein en heeft kleine plaatsen, voornamelijk voor caravans en campers, maar hij is 
uitgerust met subliem sanitair.
Hij is ook vol, maar we mogen achter het gebouwtje staan op het gras, samen met nog 
een Hollands stel en een klein tentje.
Lekker slapen valt niet mee met dat rangeerterrein.
 
Zaterdag, 4 september, 2004.

Mondorf-les-Bains - Bettembourg
 
We besluiten om nog een dagje in Bettembourg te blijven staan en we gaan met de bus 
retour naar Mondorf-les-Bains.
We zijn met lichte bepakking voor een dagtocht. Vanaf
Mondorf kunnen we
redelijk gemakkelijk de route oppikken en we lopen heel fraai langs het
riviertje
de Gander en door het bos. We lopen over de grens naar Frankrijk en langs een
eeuwenoud kapelletje met een kruisweg. Het is wederom heel heet vandaag. We lopen
langs akkerland, maar ook door bos.
Dat is lekker koel. Bij Hellange lopen we een fraaie
déviation door bouwland en fraai bos. Het is prima
gemarkeerd. In Burange nemen we de
gratis boemeltrein retour naar
Bettembourg.
 
Zondag, 5 september, 2004.

Verkassen naar Metz
 
We gaan met de trein van Bettembourg via de stad Luxembourg naar Wasserbillig. Dan moeten 
we anderhalf uur wachten op
de bus naar Echternach.

Reizen in Luxemburg is heel goedkoop.
Het openbaar vervoer is uitstekend. We betalen de
camping in Echternach
en nemen de caravan mee naar Metz. We parkeren hem op een fraaie
municipal in hartje Metz aan
de Moezel. Het is nog steeds schitterend weer en 30 graden.
De nijlganzen lopen voor ons tafeltje langs.

De receptie van de camping voorziet ons met een plattegrondje van Metz. Dat is heel nuttig.
Voor de mensen die niet kamperen: er schijnt aan de achterkant van de camping een jeugdherberg
te zijn. Wij hebben daar geen ervaring mee. Het is voor ons geen optie met de hond.

Maandag 6 september, 2004

METZ 

We moeten eerst de boel verkennen vandaag en kijken hoe we verder gaan. Tussen Metz en 
Liverdun zijn bijna geen faciliteiten.
Eigenlijk vanaf Grevenmacher in Luxemburg tot aan Liverdun zijn er helemaal geen campings op de 
route en slechts één acceptabel
hotel en dat ligt in Gorze. Trouwens, steeds in hotels bivakkeren en
alle maaltijden buiten de deur
nuttigen wordt een duur grapje, als je in totaal 100 dagen wilt
lopen tot
Nice.


WE WILLEN DIT MET BUSSEN GAAN OPLOSSEN. 
Ondertussen kunnen we Metz wel bekijken. Metz heeft een zeer fraaie, gotische kathedraal met 
prachtige gebrandschilderde ramen
in het kaliber van de kathedraal van Chartres of de Notre Dame
in Parijs. De kathedraal heeft echter wel een zuinig klein torentje.
Ook de binnenstad is heel oud en heel compact. Leuke pleintjes, vol terrasjes. Een echte studenten-
stad. We zoeken het busstation –
Gare Routière – en verzamelen allemaal dienstregelingen
– horaires –
van verschillende busondernemingen naar verschillende bestemmingen van de hele
regio.
Deze strookjes zijn gratis mee te nemen. Ook zoeken we het treinstation en kopen een kaartje
voor
de trein naar Bettembourg, voor morgenvroeg. Verder zien we een hypermodern winkelcentrum
onder de grond met een soort
glazen pyramide erop, zoals bij het Louvre in Parijs. Onze camping
ligt mooi op loopafstand van het centrum en alle bussen.
Ondanks de ligging is het er uiterst rustig aan de Moezel en nijlganzen en zwanen zwemmen 
voor ons langs. Aan de overkant roept
de groene specht. We staan achteraan op het terrein en
hebben zodoende geen last van het heen en weer gedoe van allerlei
campinggasten. We
puzzelen de hele avond op de oplossing. Uiteindelijk denken we het gebied goed te kunnen
overbruggen
met behulp van goed openbaar vervoer, rekening houdend met het feit dat het hier
steeds
woonwerkverkeer betreft, dus 's morgens vroeg, tu
ssen de middag en aan het einde van
de dag.
Wij zullen het hier schematisch weergeven: 

 
Dinsdag, 7 september, 2004.

Dagtocht  Burange - Algrange 
We zijn heel vroeg opgestaan. We lopen in drie kwartier naar het station en gaan met de trein 
naar Bettembourg.
Daarna willen we de boemel naar Burange pakken. Omdat de trein 10
minuten
vertraging heeft, missen we het boemeltje.
We moeten een half uurtje wachten. Pas na tienen beginnen we aan de wandeling. In het begin 
komen we nog 4
Nederlandse Pieterpadwandelaars tegen. Ze zijn al 8 jaar onderweg. Ze doen
het systeem van twee auto's en
15 km per dag. Dat doen ze 1 week per jaar. We hopen dat ze
in staat zijn om Nice te halen over 25 jaar....
Dan zijn ze wel tegen de negentig. Dat gaat vast niet lukken. Intussen zijn we verdwaald. We 
zitten in een natuurgebied
van 450 ha, een oude ijzermijn in dagbouw. Sukkels die we zijn.
We hebben twee cruciale fouten gemaakt:
1) We liepen te kletsen en niet op te letten. 
2) We lopen op goed geluk door en gaan niet terug tot het punt waar we nog wèl goed zaten. 
We maken later nog wel eens deze fout. Sommige mensen zijn gewoon ezels. Enfin, na een
uur komen we oostelijk uit
in Dudelange, terwijl we zuidelijk in Tetange hadden moeten zijn.
We laten bij een restaurant een taxi voor ons
bellen om ons weer op de rit te
zetten in Tetange.
We zijn 25 euro lichter...

Om 12.30 uur zijn we weer op de route. Vervolgens krijgen we bos, bos, bos. Omhoog,
omlaag,
links om en rechts om. Rotpaden, saai afgewaaid bos en opnieuw ontstaan.
Een paar jaar geleden is er een enorme storm geweest in Frankrijk en heeft veel bos vernield. 
Dit is er een stuk van. Soms kunnen we de markering niet vinden en we moeten nogal eens
klauteren over omgewaaide boomstammen, kilometers!!
en ik heb een sterk vermoeden dat
we veel meer lopen, als dat het boekje beloofd.
Het is maar lopen, lopen, lopen en we rusten bijna niet, want anders komen we nooit op tijd 
aan. We willen wel de laatste bus halen in Algrange om 16.30 uur
naar Metz. We hebben
een flink tempo en onze arme Paddy kàn bijna niet meer. Op een gegeven moment blijft hij
gewoon liggen. Dan toch maar even rusten. Om 18.00 uur komen we pas aan in Algrange.
We zijn keikapot, alle drie.
Gelukkig, er gaat nog een bus naar Thionville. De bus doet alle kleine mijnstadjes aan en na 
een uur zijn we op
het station van Thionville. Dan nog een treinkaartje kopen. Dat is een
langdurige zaak in Frankrijk, houdt daar altijd
rekening mee. Door dat langdurige en
omslachtige gedoe missen we de trein naar Metz. Gelukkig gaat later nòg
een trein. Nu nog
drie kwartier lopen naar de camping. Om 20.00 uur zijn we bij de caravan, hè, hè. En nu nog
koken....
Ons arme Padje. Taaie dag voor dat beest. Hij heeft het geweldig gedaan.
 
Woensdag, 8 september, 2004.

Dagtocht Algrange - Rombas
We staan op tijd bij de bushalte, zowat voor de campingingang, maar missen bijna de bus, omdat 
het een hele oude touringcar
is met in de hoek een klein bordje “Algrange”. Maar om 8.15 uur zijn
we toch per bus op weg naar Algrange.

Om 9.30 uur
beginnen we te lopen. Het is weer bos, ook heel mooi bos. Het valt niet tegen als je
eerst per bus door
dat smerige mijn- en staalgebied gereden bent. Vooral Knutange is
verschrikkelijk. Je zit hier in de
vallei des anges. Dat klinkt heel mooi, maar heeft niets met
engelen te maken. Het lijkt er hier niet op. De anges zijn in dit geval de uitgangen van de namen
van de stadjes en dorpjes.

In het bos lopen we langs een bordje dat ons waarschuwt vooral op het pad te blijven want hier en
daar zijn grote gaten tussen het groen,
ontluchtingsgaten voor de mijnen. Tja, je zal er in stappen...
Hoe doen de reeën en zwijnen dat?
We houden voor de zekerheid ons Paddy aan de lijn.

In Fontoy, vinden we een caféetje, waar we koffie kunnen drinken.
Eén van de zeer weinigen in dit
gebied. Fontoy is best een aardig dorpje, met een opnieuw
ingericht pleintje. Het meeste in de
omgeving is verwaarloosd
of gesloten, een beetje verpauperd. Er is een hoge werkeloosheid in
dit gebied en veel armoede.

Lopend over de groene heuvels rondom Metz, is het voor de wandelaar niet verkeerd. We rusten
regelmatig en na 24 km zijn we om
16.00 uur in Rombas.

We moeten drie kwartier wachten op de bus en om 17.30 uur zijn we weer op de camping.
Hondje in de caravan en gauw
per auto
boodschappen gedaan bij de supermarkt in Woippy
( dat is het voordeel als je er per bus langsrijdt, dan weet je
waar je moet zijn). We gaan
barbecuen. We hebben al 8 dagen mooi weer.
  
Donderdag, 9 september, 2004.

Dagtocht Rombas - Saulny
Om 8.30 uur gaan we met de bus naar Rombas. Om 9.00 uur beginnen we vandaag eindelijk eens 
op tijd met lopen.
We hebben al weer mooi weer. Wel weer erg warm, het mocht wel wat minder. In de ochtend 
lopen we door fraaie koele bossen.
Af en toe passeren we een oude grenssteen uit de Romeinse
tijd. We zien ze niet, maar we ruiken ze regelmatig: wilde zwijnen.
Paddy ruikt ze ook en wil wel de bosjes in. Nee, nee, die confrontatie willen wij niet aangaan. Als 
je er op let zie je regelmatig
wroetsporen. Ook krijgen we een steile klim naar een hoge toren,
Tour de Drince.
's Middags lopen we langs dorpjes, asfalt
en graspaden en we halen gelukkig nèt
de laatste bus
in Saul
ny die al om 15.05 uur gaat. Gelukkig maar. Onze Paddy is jarig vandaag,
7 jaar en nu kan hij nog lekker wat uitrusten in de zon op het gras bij de camping vanmiddag.
 
Vrijdag, 10 september, 2004.

Dagtocht Saulny - Ancy sur Moselle 
We gaan vanmorgen met de auto naar Saulny. Zo kunnen we fijn al vóór 9.00 uur lopen.
's Morgens is het lekker fris.
Voor de tiende dag hebben we stralende zon, staalblauw en 30 graden. Het weer kan niet op. 
We lopen weer door velden, over
graspaden en door kleine, uitgestorven dorpjes. Er is in die
dorpjes echt niets te beleven, ze hebben er zelfs geen bakker.
Laat staan een terras met koffie.
Het is wel een zeer afwisselende wandeling
en ondanks het industriele gebied, is het hier zeer
groen.
Opletten bij het Fort de Flappeville, niet verkeerd lopen. Gelukkig hebben ze met bordjes een 
omleiding aangegeven, zodat we
niet meer kunnen verdwalen over militair terrein. Het maakt
de route wèl weer een paar kilometer
langer.
Soms hebben we een fraai uitzicht op Metz, en helaas ook op de (kern?)centrale, die naast 
Ikea staat. De mensen wonen er hier
300 m vanaf. Onvoorstelbaar.

We lopen verkeerd bij de hoogspanningslijn voor
Col de Lessy. We pakken ergens een heel
steil
paadje omhoog en we kome
n weer goed uit. We lopen wederom door fraai bos. Daarna
wordt
het weer lopen van dorpje naar dorpje. Ars sur Moselle is een redelijk levendig stadje
en we
drinken op een terrasje twee dure icetea. We hebben het ook zo warm.
We lopen nog verder naar Rongueville (4 huizen)) langs volkstuintjes en dalen dan af naar 
Ancy sur Moselle. Ook al zo'n gat.
Helemaal niets hier. De laatste bus ging al om 13.30 uur
en de eerste trein gaat om
18.30 uur. Bah. Het is nu 15.00 uur en doorlopen naar Gorze is nog
9 km in de verkeerde richting.

Bovendien moet je dan met de bus naar Pont à Mousson en dan weer met de trein naar Metz.
Dat is ook niet handig. Het is zo heet en benauwd. Om te puffen. Wat nu? We zitten op een gras
veldje uit te rusten en er komt een taxi langs. Even later komt deze weer leeg retour. We houden
de taxi aan. Voor 20,- brengt hij ons
weer retour naar de camping in Metz. Mooie oplossing.
Gauw even verfrissen, Paddy in de caravan zetten, dan kan hij uitrusten
en wij gaan met de bus
naar Saulny om de auto weer op te halen.
Om 18.30 uur is alles weer geregeld en kunnen we
gaan koken.
Het weer gaat omslaan. `s Nachts krijgen we een heftig onweer.
 
Zaterdag, 11 september, 2004.
 
Het is ingeregend bij het dakluik en de halfopen deur en caravanvloer is zeiknat. De ochtend 
begint weer fraai,
maar het is wel 10 graden koeler. We stoppen. Inpakken en naar huis.
Volgende keer meer.
 
Deel III
 
Van Ancy sur Moselle naar Liverdun 
van 7 september, 2005 tot en met 10 september, 2005.

We hebben dit jaar nog niets gedaan aan de GR 5.

In het voorjaar hadden we
een droomreis gemaakt door Marokko en de Sahara op de motor met
een
Franse organisatie. Werkelijk super.

Nu willen we weer verder gaan lopen. Omdat we in de winter voor het eerst op sneeuwschoenen
zijn gaan lopen ( raquettes) in
de Queyras (Hautes Alpes), hadden we Leki trekkingstokken
aangeschaft.
Na een verhaal in het ANWB tijdschrift voor de buitensport "Op Pad" over lopen met
stokken, besluiten
we dit nu ook eens uit te gaan proberen. Je moet dus geen Nordic walking
stokken nemen, maar goeie
stevige, voor trekking. 
 
Woensdag, 7 september, 2005.

Dagtocht Ancy sur Moselle - Pagny

We zijn gisteren met de caravan in Liverdun aangekomen (bij Nancy). De camping wordt beheerd 
door een stel van grote omvang,
die lopen vast niet zoveel als de doorsnee GR 5-er. Vandaag
pakken we de draad weer op. Om 6.15 uur zijn we in het donker
opgestaan. Per auto gaan we
naar Pagny sur Moselle. Het is even jakkeren, want je bent toch nog langer onderweg als dat we
ingeschat hadden. De wegen zijn niet helemaal leeg, zeker niet op dit uur. Op het nippertje halen
we de enige trein, die er in
de ochtend is. De trein van 8 voor 8 naar de wereldstad Ancy sur
Moselle. Iets over acht beginnen we te lopen.
We beginnen met prachtig weer, staalblauwe lucht en 30 graden. Hier en daar is de route wat 
gewijzigd, maar de markering is
uitstekend. We lopen veel door de bossen en het is er lekker
koel. In Gorze hebben we een leuk terrasje, achter in de tuin van
Gîte d'etappe Le Lion d'Or.
We drinken een heerlijke grand café. We zitten fijn onder de bomen. De heuvels vallen best mee
vandaag – of loopt het zoveel beter met stokken? We rusten op tijd en drinken regelmatig water.
Onze Paddy doet het ook
uitstekend, ondanks de hoge temperaturen. Als we in Pagny aankomen,
moeten we nog een kilometer lopen naar het station,
waar onze auto staat.
 
Donderdag, 8 september, 2005.

Dagtocht Pagny - Montauville
 
We zijn vanochtend weer om 6.15 uur opgestaan. Het maakt niet uit, want ik deed toch al geen oog 
dicht met al die toeterende
treinen. Hebben die treinmachinisten allemaal vriendinnen wonen in
Liverdun???Je zal toch permanent in Liverdun wonen.
Gaat dat wennen, toeterende treinen de hele
nacht??

Verder is het hier muisstil,
dat is die muizen ook geraaien, want de bosuil is de hele nacht naar ze
op zoek. Om 7.15 uur zijn we per auto
op weg naar Pont à Mousson, om daar de trein van 8.15 uur
te halen naar Pagny. We zijn
nu ruim op tijd op het station, maar missen bijna de trein omdat we op
het
verkeerde perron staan. Slimmerikken die we zijn!! Het is wederom stralend
weer en 32 graden.
Weer veel door de bossen vandaag. Bij Prény is de route drastisch gewijzigd i.v.m. de aanleg van 
een TGV-trein van Parijs
naar Saarbrücken. Eerst lopen we zuidwaarts, daarna zelfs noordwaarts
en
dan westwaarts. We twijfelen steeds of we wel goed zitten. We denken ook dat de route een
paar kilometer langer is, als in het boekje vermeld voor het oorspronkelijke pad.
Ook veel platte paden. Maar de markeringen zijn toch goed. We passeren soms een dorpje, waar 
het totaal uitgestorven is. Niets te koop, niets te beleven. In de middag krijgen we een erg sinister
stuk te lopen door
een bos vol loopgraven vanaf Vilcey sur Trey. Er is hier wat afgevochten door
die Fransen en die Duitsers in de strijd
om ijzererts in de oorlogen van Elzas en Lotharingen. Ook
in de Eerste Wereldoorlog om die zelfde metalen
voorde wapenindustrie. 15.000 mensen dood
en 50.000 mensen gewond staat er ergens
vermeld. Ook was het hele bos platgebrand.
Wat een
zinloos geweld. In de Tweede Wereldoorlog begonnen de Duitsers
hier nog eens met de
Amerikanen te bakkelijen.
Een streek dus, die het zwaar te verduren heeft gehad. Al het bos was weer redelijk hersteld tot 
de grote storm van 1999 met
de Kerst, toen half Frankrijk zonder stroom zat. Maar ook nu weer
zie je dat de natuur
heel sterk is. We hebben vele rechte, platte paden, soms zelfs met asfalt.
Het traject is dus niet zo
geweldig vandaag. In Montauville nemen we de bus naar het station
van Pont à Mousson, vanwaar we weer per auto naar Liverdun rijden.

Eerst lekker douchen en dan koken.
 
Vrijdag, 9 september, 2005.

Montauville - Rosières en Haye
 
Het heeft flink geonweerd vannacht. Het regent zachtjes. We lopen naar het stationnetje van 
Liverdun en nemen de trein
naar Nancy. Daar stappen we over op de trein naar Pont à
Mousson. Die komt vrijwel direkt. Vanaf Pont à Mousson lopen
we in een half uurtje vals plat
omhoog naar Montauville. We moesten wel, want er was geen bus
op dit uur. Maar het is
goed
te doen. Eerst lopen we weer 6,5 km door het loopgravenbos – de Tranchée de Mamey.
En maar regenen.
We hebben later mensen gesproken, die van Luxemburg tot Liverdun steeds wild gekampeerd 
hadden, zonder water,
zonder voorzieningen en dan in zulke loopgravenbossen, bah, wat sinister.
Wij vinden de openbaar vervoer methode een stuk
comfortabeler. Tegen de middag klaart het
op en wordt het droog, hoera.

Vanaf Mamey lopen we
in een schitterend beekdal met zeer fraai bos op een zeer fraai pad.
Dit is weer echt genieten. De zon breekt door. In Martincourt staat een bankje in een parkje
bij een speeltuin. Hier gaan we picknicken. Daarna lopen we over een saai stukje asfalt van
de D 106. Dan krijgen we
weer bos en een vorde, met een betonnen looprandje ernaast.
Ik kan de grote stappen haast niet maken en kantel bijna met grote zak en al in de rivier.
Dankzij de loopstokken lukt het allemaal nèt. Daarna volgt een klimmetje omhoog. We
beginnen moe te worden.
We rusten even uit bij het kerkhofje op een bankje bij Rogéville. We zitten vol in de wind. 
Dat is lekker fris. Ook in dit dorp
is alles uitgestorven. Nu moeten we nog 4 km naar
Rosières en Haye.
Koos verheugt zich op een terrasje en een biertje, maar helaas, de
plaatselijke
horeca is al jaren gesloten.
Het enige water dat dit gat biedt is een openbare waterkraan naast de Mairie. Hier komen 
we een Franse
jongeman tegen, die ook de GR 5 probeert te lopen. Hij is bij Algrange
begonnen
en loopt met een globale kaart, puur op de markeringen. Hij doet alleen
wildkamperen en staat
hier nu zijn was te doen. Dit vinden we toch wel heel erg behelpen.
Zo is de GR 5 niet leuk, denken wij. We leggen hem uit dat er goeie boekjes met 
beschrijvingen bestaan, waar hij beter op
verder kan lopen, maar ja, het mag hem niet te
veel kosten.
Wij vullen onze waterflessen en
besluiten nu ook maar wild te gaan kamperen,
want we hebben de puf niet voor de laatste 9 km naar de camping in Liverdun. We hadden
hier al enigszins
rekening mee gehouden en daarom liepen wij vandaag met de grote rugzak.
We lopen 2 km
terug, daar hadden we een mooi plaatsje gezien in het veld achter een bosje.
Prima.

We gaan
voor het eerst wildkamperen, en ik vind dat wel een beetje eng, maar we hebben
ons Padje
en die waakt wel over ons.
 
Zaterdag, 10 september, 2005.

Rosières en Haye - Liverdun
 
We hebben heerlijk geslapen. De zware bui is niet boven ons gevallen en we hebben een 
schitterende ochtend in de zon.
Op het gemak zitten we te ontbijten. Wassen kan niet, te weinig water. Tandenpoetsen kan net. 
We pakken rustig in en om 9.00 uur
lopen we verder. Eerst weer water tappen bij de Mairie.
Daarna lopen we wederom veel door het bos. Aan het eind van de ochtend
bereiken we
Liverdun- le - Haut. Prachtig. Het eerste fraaie dorpje op de route sinds
Luxemburg. Via steile
trappen dalen we af naar
Liverdun en om 12.00 uur zijn we op de camping.

Eerst wassen en douchen en frisse spullen aan. Wat een luxe.
In de middag rijden we naar Toul en bekijken we de kathedraal. Een prachtig ding, alleen 
jammer dat hij van binnen in
de steigers staat.
Als de restauratie klaar is, zal hij wel heel mooi zijn.
Daarna rijden we langs een gigant van supermarkt Le Clercq en doen boodschappen.
 
Zondag, 11 september, 2005.
 
Het regent pijpestelen. Zo gaan wij niet op pad.
 
Maandag, 12 september, 2005.
 
Het hoost nog steeds, al 24 uur aan één stuk. Alle paden glibberen. We gaan naar huis. Jammer, 
we hebben dit jaar maar
75 km gelopen,
dat schiet niet op.
Volgend jaar maar een beetje meer doen, anders komen we nooit in Nice.